Mominning Qorong‘ulikdagi Ilijo‘si

Assalomu alaykum hammaga, To‘g‘risini aytganda, boshimdan o‘tayotgan narsalar ruhimni sindirib yuboryaptidek. Bu juda og‘ir – men o‘zimni boshidan, qanchalik yomon yasalganman deb o‘ylab qolaman, hayotimda biror chinakam yaxshi ish qilmaganmandek. Gunohlar uyilib bordi va men faqat... hissiz, Alloh taolodan uzoqlashgandek his qilyapman. Qalbim muhrlangan, ochilmaydigan eshikdek. Bilaman, odamlarga zarar yetkazdim, ko‘p yomonliklar qildim, va ba‘zan o‘zimni barcha narsalardan pastroq his qilaman. Yo‘ldan qanchalik uzoqlashib ketishing mumkinligini anglash dahshatli. Bu qorong‘u fikrlar keladi – oson yo‘l – lekin bilamanki, bu faqat sinovdan yuz o‘girishdir. Men qilgan ishlarimga qarashim kerak. Men shunchaki kutayotgandek his qilyapman, lekin nimani kutayapman? Endi Allohning rahmatiga loyiq ham emasmandek his qilyapman. Hech kim hech qachon shunday adashib, so‘ng yo‘lini topganmi?