باشقىلارغا كۆيۈنۈشنىڭ گۈزەل ساۋاقى

ئەسسالامۇ ئەلەيكۇم! بۇ بىر ھېكايە مېنى چوڭقۇر تەسىرلەندۈردى. ئەبۇ بەكر سىددىق، ئاللاھ ئۇنىڭدىن رازى بولسۇن، بىر تىنچ ئادەت قىلغانىدى - ھەر ئەتىگەن فەجر نامىزىدىن ئىلگىرى، ئۆيىدىن چىقىپ مەدىنىنىڭ چېتىگە ماڭاتتى. ئۇ يەردە بىر ئاددى چېدىردا بىر قېرى كۆر ئايال ياشايتتى. ئۇ ئۇنى مۇلايىم ياردەم قىلاتتى، ئېھتىياجلىرىنى قاندۇراتتى، نېمە تەلەپ قىلسا شۇنى قىلاتتى. ئەبۇ بەكر ۋاپات بولغاندا، ئۆمەر ئىبنى خەتتاب، ئاللاھ ئۇنىڭدىن رازى بولسۇن، بۇ گۈزەل سەدەقەنى داۋاملاشتۇرۇشنى خالاپتۇ. شۇڭا ئۇمۇ ئۇنى زىيارەت قىلىشقا باشلاپتۇ. بىر قېتىم، ئۆمەر ئۇنىڭغا بەزى خورما ئاپىرىپتۇ. ئايال ئۇلارنى يەپتۇ، ئاندىن تۇيۇقسىز توختاپ: "سىلەرنىڭ دوستۇڭلار بۇ دۇنيادىن كەتكەنمۇ؟" دەپ سوراپتۇ. ئۆمەر ھەيران قاپتۇ. "قانداق بىلدىڭىز؟" دەپ سوراپتۇ. ئايال يۇۋاشلىق بىلەن: "ماڭا بەرگەن خورماڭلارنىڭ ئىچىدە دانىسى بار ئىكەن. سىلەرنىڭ دوستۇڭلار… ئۇ ھەمىشە ئۇلارنى مەن ئۈچۈن چىقىرىپ قوياتتى، شۇڭا مەن قىينىلمايتتىم" دەپتۇ. ئۆمەر يىغىسىنى توختىتالماپتۇ. ساقىلى ھۆل بولۇپ، قاتتىق يىغلاپ: "ئى ئەبۇ بەكر! ئۆزىڭىزدىن كېيىن كېلىدىغانلار ئۈچۈن بەك قىيىن قىلىپ قويۇپسىز!" دەپتۇ. ئى ئاللاھ، ئەبۇ بەكر، ئۆمەر ۋە بارلىق بۈيۈك سەھابىلەردىن رازى بولغىن. جەننەتۇل فىردەۋستە ئۇلار بىلەن بىرلىكتە بولۇش نېسىپ قىلغىن. ئامىن. 🤍🤲🏻