Bu Hissi Neden Hep İçimizde Taşıyoruz?

SubhanAllah, hatırlayabildiğim kadarıyla kalbimde hep bu ağır duygular taşıdım-yalnızlık, hüzün ve depresyon. Gelip giderler, bazen uzun süre kalırlar, bazen daha kısa, ama hep geri dönüyor gibi görünürler. Ve biliyorum ki, elhamdülillah, hayatım nimetlerle dolu. Allah (c.c.) bana o kadar çok şey, gerçekten her şeyi vermiş. Sürekli aklıma gelen bir ayet var: 'Ve O size, siz O'ndan dilediğiniz her şeyden verdi. Allah'ın nimetlerini saymaya kalkışsanız onları sayamazsınız. Şüphesiz insan çok zalim, çok nankördür.' (İbrahim Suresi, 14:34) Peki neden? Neden bu kronik hüznü hissediyorum, göğsümdeki bu ağırlık, her şeyi bu kadar ağır ve felç edici kılan, elimden geldiğince çabalasam bile? Namazımı kılmaya, iyi bir Müslüman olmaya, Kuran okumaya, hatta bazen Tahajjud namazı kılmaya çalışıyorum. Sabretmeye ve şükretmeye çalışıyorum. Ama his kalıyor. Biliyorum ve Allah'a sığınıyorum, kendi hayatına son vermek haramdır ve bu yol değildir. Demek istediğim bu değil. Belki fark ettiğim şey, birçoğumuzun kendi yollarımızda mücadele ettiği-imanımızla, zihinsel ve duygusal durumumuzla, manevi bağımızla. Ve yine de, Allah'ın lütfuyla, birçoğumuzun bir çatısı, yiyeceği, güvenliği var. Bir savaş bölgesinde değiliz. Peki kalplerimizi bu kadar huzursuz ve tatminsiz hissettiren nedir? Bu derin tatminsizlik nereden geliyor?