İşimden Ayrıldım ve Şimdi Harcamaktan Çok Korkuyorum

Geçenlerde işimden ayrıldım çünkü bana davranış biçimleri gerçekten berbattı-onurumu kemiriyordu. Hayatımda ilk defa dua edip, “Ya Allah, bana kuşları rızıklandırdığın gibi rızık ver,” dedim. Tamamen Allah’a tevekkül edip çekip gittim. Şimdi işsizim ve gelen bir para yok. Birikimlerimden harcamaktan bu kadar korkacağımı beklemiyordum, hele de beni en fazla birkaç ay idare edebilecekken. O korkuyla başa çıkmak için sürekli sadaka veriyorum-Allah kabul etsin. Ama dürüst olmak gerekirse bu korku içimdeki derin bir endişeden geliyor: Bir sonraki gelirimin nereden geleceğini bilmiyorum. O yüzden tek gördüğüm, elimdekinin yavaş yavaş eriyip gitmesi. Allah zaafımı affetsin. Rezzak olan Allah, ama kaygım beni ele geçiriyor. Estağfirullah, neuzubillah. Parasız kalmaktan korkuyorum ve aslında bu aşağılanma korkusu. Parasız olmak o kadar aşağılayıcı geliyor ki. Başkalarına muhtaç olmaktan hiç hoşlanmıyorum. Allah bizi alan değil verenlerden eylesin.