Dini OKB ile mücadelem gittikçe zorlaşıyor

Selamün aleyküm. Öncelikle, İngilizce ana dilim değil, o yüzden hatalarımı affedin lütfen, ve okuduğunuz için Allah razı olsun. Eskiden İslam'ı sevmezdim ve hiçbir dinin doğru olmadığını kanıtlamaya çalışırdım, kendimi Müslüman saysam da. Sonra Ramazan geldi, her zamanki gibi oruç tuttum ama bir şey değişti. Önceden günde bir kere namaz kılardım, ama içimden bir his beni daha fazla namaza itti. Günde üç vakitten beş vakte çıktım ve düzenli bir ibadet haline geldi. Ayrıca her gün Kuran okumaya başladım, bir sayfa bile olsa. Geriye dönüp baktığımda, ne kadar yanlış yaptığımı, nefret edip ayrılmak istediğimi fark ettim. Bu yüzden şehadetimi tazeledim, İslam'ı derinlemesine incelemeye başladım, bakış açımı değiştirdim ve namazlarıma devam ettim. Elhamdülillah, yeniden Müslüman oldum! O Ramazan'dan önce vefat etmediğim için çok minnettarım. Ama bu değişimle birlikte başka bir sorun çıktı. Çocukluğumdan beri hep aşırı düşünen biriydim ve herkes bunu normal karşıladı, ben de öyle. Artık sadece aşırı düşünmek değil-takıntılı düşünmek. Şehadet getirdikten sonra, kendimi eskisinden daha stresli ve hasta hissediyorum. İslam ve şiddet hakkında istenmeyen düşünceler kafama üşüşüyor, aşırı el yıkamaya ve çok uzun duş almaya başladım. El yıkama düzeldi, elhamdülillah, ama bir ara cildim kupkuru ve hasarlıydı. Hâlâ banyoda çok vakit harcıyorum, bir şeyleri tekrar tekrar yapıyorum çünkü kendimi temizlenmemiş gibi hissediyorum. Ailem zamanı kontrol etmeme yardımcı olsun diye banyoya bir saat bile koydu-açıkçası faydası oldu! Yani tekrarlayan eylemler azalıyor, ama takıntılı düşünceler daha kötü. Bir sürü istenmeyen, nefret dolu, iğrenç düşünce geliyor aklıma. Bunların sadece istemsiz mi yoksa kendi düşüncelerim mi olduğunu ayırt edemiyorum. Geçmişimle ilgili her şeyi silmeye başladım, böyle yapmam gerektiğini hissederek. Stres gitgide birikiyor. Neredeyse her 15-30 dakikada bir şehadet getiriyorum, ve yüksek sesle söyleyemezsem kaygılanıyorum-bazen sadece fısıldayabiliyorum. Geceleri, yatağımdan yaklaşık iki kere kalkıp kimsenin beni duymadığı sessiz bir köşe buluyorum ki, ailemi endişelendirmeden şehadetimi okuyabileyim. Bugün namaz kılarken, nefret dolu bir düşünce geldi aklıma. Görmezden gelmeye çalıştım ama sonunda onunla savaşırken buldum kendimi, bu da beni yine gerdi. Namazdan hemen sonra şehadet getirdim, ama namazı tekrar etmem gerekip gerekmediğini bilmiyorum. Tekrar etmek daha iyi hissettiriyor, ama yaptığımda da sürekli tekrar edip duruyorum.