İmanım mı sürüklenip gidiyor?

Esselamünaleyküm ve rahmetullahi ve berekatühü. Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Herkes beni dindar bir bacı olarak görüyor-namazımı hiç kaçırmam, Kuran ezberliyorum, teheccüde kalkarım, tesettüre uygun giyinirim. Ama son zamanlarda içimde tam bir boşluk var. Dışarıdan dindar görünsem de kalbim ondan çok uzak. Hani eskiden İslami sohbetler beni ağlatırdı, öyle bir yakinle dua ederdim ki istediğim olmasa bile en azından sevap kazandığıma inanırdım. Bir sürü alışkanlığı bıraktım: makyaj yapmayı, müzik dinlemeyi ve daha kapalı giyinmeye başladım. En zor kararım canlıları çizmeyi bırakmak oldu. O benim uzmanlık alanımdı-okulunu okudum, öğretmenliğini yaptım, kariyerimi bunun üzerine kurmayı planlıyordum. Ama her insan çizdiğimde vicdanım rahatsız oldu. Araştırdıktan sonra haram olduğunu anladım, o yüzden sessizce, aileme söylemeden bıraktım. Üniversite boyunca maddi destek oldular, hatta sanat malzemeleri bile aldılar. Allah için neredeyse sevdiğim her şeyi geride bıraktığımdan beri içimde bir boşluk var-gerçi o boşluğun şeytandan bir vesvese olduğunu biliyorum. Allah'ın onu daha hayırlısıyla değiştireceğine inanıyorum ama bazen çok yoruluyorum. Günlerimi dolduracak hiçbir şeyim yok: iş yok, yakın arkadaş yok, koca yok. Kendi nefsimle sürekli bir savaş halindeyim. Kafamın içinde bir ses sürekli soruyor, "Etrafımdakiler eğlenirken ben neden kendimi tutuyorum, sadece çabalayıp duruyorum?" Daha da kötüsü, sıradan tartışmalarda annemle babam bana ikiyüzlü diyor. Namazımın, Kuran kurslarımın boş olduğunu çünkü "kötü bir evlat" olduğumu söylüyorlar. Bu her şeyi sorgulamama neden oluyor. "Bıraksam mı acaba? Zaten güçlü bir manevi bağ da hissetmiyorum, o zaman bu kadar çabanın anlamı ne?" diye düşünüyorum. Kısa süre önce nikap takmayı düşünüyordum ama şimdi bazen başörtümü tamamen çıkarmak istiyorum. İçimdekileri dökmeye ihtiyacım vardı. Biraz nasihat çok iyi gelir ve lütfen, lütfen dualarınızda beni unutmayın.