İhtiyacım Olduğu Anda Allah'tan Bir Hatırlatma 🌩️

Aylardır gerçekten zor vesveselerle uğraşıyordum - o kötü, istemsiz düşünceler ki dinimi ve hatta Allah'ın varlığını bile sorgulamamı sağlıyordu, estağfurullah. Beni çok korkuttular. Her ortaya çıktıklarında, onlara tek bir an bile vermek istemeden, sertçe bastırıyordum. Bu iç savaşa rağmen, namazımı kılmaya, oruç tutmaya, Kuran okumaya ve dua etmeye devam ettim. Ama içimde hep endişeliydim: ya imanım azalıyorsa? Ramazan geldiğinde, işlerin düzeleceğini düşünmüştüm. Tam tersine, daha da kötüleşti. Daha fazla Kuran okuyup derin derin tefekkür ettiğim için, düşünceler aslında şiddetlendi. Sanki kendi aklım inancıma saldırıyordu. Bu vesveselerin Şeytan'dan olduğunu biliyordum, ama bunu bilmek onları durdurmuyordu. En zor kısmı, bazen ibadetlerimin sadece rutin hareketler gibi hissettirmesiydi. Allah ile olan bağımı kaybediyor olmaktan dehşete düşmüştüm. O günlerde çok ağladım. Oturup yalvarırdım: 'Ya Rabbi, lütfen imanımı benden alma. Sahip olduğum her şey sensin. Seni kaybedemem. Lütfen inancımı koru.' Aynı zamanda, başka bir şey de oluyordu. Küçük bir işletmem var ve aylar önce, Ramazan'ın son geceleri içinde, Kadir Gecesi de dahil olmak üzere, büyük bir pazar etkinliğine katılmak için kayıt yaptırmıştım. Yerimi ödedim, aylarca stok hazırlığı yaptım ve gerçekten heyecanlıydım-yıllardır katılmak istediğim bir etkinlikti. Sonra, aniden, kontrolüm dışındaki şeyler yüzünden, artık gidemeyeceğimi anladım. Tamamen paramparça oldum. O kadar emek vermiştim, tezgahımın nasıl görüneceğini, tanışacağım insanları hayal etmiştim... ve işte öylece, yok oldu. Günlerce üzgün ve içime kapandım, sanki bütün o çaba boşa gitmiş gibi hissediyordum. Duaya devam ettim: 'Ya Allah, eğer bu benim için hayırlıysa, lütfen katılmam için bir yol aç.' Ama içimden bir parça, bir Kadir Gecesi'nde yüksek sesli müzik çalınacağı için, garip bir şekilde kaçırmaktan huzurlu hissettim. Bu yüzden şöyle de dua ettim: 'Ya Allah, eğer gitmemem gerekiyorsa, lütfen pişman olmama izin verme.' Etkinlik günü geldiğinde, internetten güncellemeler gördüm-herkes güzel tezgahlar kuruyor, ürünlerini sergiliyor, heyecanlanıyordu. Yüreğim sızladı. O kaçırma hissi içime sızmaya başladı ve hep düşündüm, orada olmalıydım. O gece, namaz sırasında, her şey dışarı döküldü. Secdede ağladım ve Allah'a tam olarak hissettiklerimi söyledim: 'Ya Allah, bunu kaçırdığım için pişman olmak istemiyorum. Lütfen bana, bana ait olan bir şeyi kaybettiğimi hissettirme.' Sonra inanılmaz bir şey oldu. Hiç yoktan, burada neredeyse hiç olmayan, korkunç bir fırtına patlak verdi. Rüzgar ürkütücü derecede şiddetliydi, ağaçlar kırılıyor, camlar parçalanıyor, yağmur boşanıyor, her yerde kaos vardı. Birkaç saat sonra, güncellemeler geldi: tüm pazar alanı fırtına tarafından tahrip olmuştu. Tezgahlar yıkıldı, stoklar mahvoldu, satıcılar mallarını kaybetti, bazı insanlar yaralandı ve etkinlik sona erdirildi. Bunu gördüğümde, şok oldum. Kaçırdığım için ağladığım o etkinlik... bir felakete dönüşmüştü. O gecenin ilerleyen saatlerinde, Kuran'ı açıp Rad Suresi'ne baktım. Meali okudum ve donup kaldım-gök gürültüsü ve fırtınalardan bahsediyordu. 'Rad'ın gök gürültüsü anlamına geldiğini araştırana kadar bilmiyordum bile. Aylarca şüphelerle savaşıp Allah'tan inancımı korumasını diledikten sonra, bu an beni çok derinden etkiledi. Sanki Allah bana, her duayı işittiğini, gözyaşlarıyla fısıldadıklarımızı bile hatırlatıyordu. O geceden beri, elhamdülillah, imanım çok uzun zamandır olmadığı kadar güçlü hissediyor.