Ağır Bir Yürek: Kardeşimin Şiddeti ve Benim Sınırlarım

Bismillah, bunu gerçekten ağır bir yürekle yazıyorum, Müslüman kardeşlerimden tavsiye istiyorum. Küçük kardeşim, 17-18 yaşlarında, yıllardır annemize karşı şiddet uyguluyor. Ona kardeş demek bile içimi acıtıyor ama netlik olsun diye böyle söylüyorum. Sigara içerken yakalandı ve korkarım daha kötü şeylere, belki uyuşturucuya bulaşmış olabilir. Annemiz bizi tek başına büyüttü, çok fedakarlık yaptı ve ailemizde hiç kimse onun gibi davranmadı. Geçenlerde annemin boynuna sarıldı, sonrasında bayılacak gibi hissetmiş. Başta bizden sakladı, kavga çıkar diye korktu. Anneme söylediği sözler iğrenç-onunla hiç ilgilenmediğini söylüyor, cimri diyor, kast temelli hakaretler ediyor, hatta rahmetli dedemize bile saygısızlık yapıp evlilikleriyle dalga geçiyor. Anneme vurduğu oldu, çoğu zaman serseri gibi davranıp onu korkutmak için gözünün içine giriyor. Bu gerçekten yürek parçalayıcı. Ben daha 10 yaşımdan beri annemi onun gidişatı hakkında uyarıyorum. Son 7-8 yıldır araya girmeye çalışıyorum ama her seferinde suçlu ben oluyorum, sorun benmişim gibi gösteriliyorum. Şimdi hiçbirimizin kontrol edemediği bir belanın içindeyiz. Annem o kadar bıktı ki öfkeyle birçok kez ona beddua etti. İşleri konuşarak halletmeye çalıştığımda genelde annemin gözyaşlarıyla, kardeşimle kavga etmemle ve sonrasında pişmanlıkla annemden af dilememle bitiyor. Bu döngü sayısız kez tekrarlandı. Yoruldum. Artık onun karakterini değiştirebileceğimi sanmıyorum. Her girişim beni kötü adam yapıyor. Kendi işim, sorumluluklarım ve geleceğim var, bunları da düşünmem gerekiyor. Babamız yok, annem bizim için her şeyini verdi-burada olmamızın sebebi o. Onun acı çektiğini görmek işkence gibi. Sorum şu: Şimdi araya girmekten çekilsem günaha girer miyim? Gerçekten 7 yıldan fazladır deniyorum ve her seferinde sadece daha fazla acıya yol açıyor-annem ağlıyor, onunla çatışıyorum, herkes zarar görüyor. Dahil olmam işleri daha da kötüleştiriyor gibi hissediyorum. Her türlü rehberlik için JazakAllah khair.