வ السلام علیکم - என் அப்பாவை ICU-வில் சந்திக்காமல் இருக்கும் என்பதில் எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது.

அஸ்ஸலாம் அலைக்கும். நான் எரிதான் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வலித்துப் போன சில நினைவுகளை பங்கை இறுக்கிக்கொண்டு உள்ளேன். என் அப்பா ஸ்பைபாஸுக்கு பிறகு மாத முழுதும் ICU இல் இருந்தார். நான் அடுத்த தர்ம சோபையினமாக வகைப்படுத்தப்படவில்லையால், பாதுகாப்பை கடந்து போகலாம் என்பது கடினமாக இருந்தது, குறிப்பாக COVID-ன் இறுதி வேளையில். எத்தனை முறை என்னை தடுக்க மற்றும் நான் ஆசைப்படினேன் போல உள்ளே செல்வதற்கான வாய்ப்பு இருபதாவது இடம் பதுங்கியது. சில முறை வீடியோ அழைப்புகளைச் செய்து இருந்தோம், ஆனால் அவை நீடிக்கவில்லையே - அவர் بالكلي பேச முடியவில்லை. மத்தியில் சொல்ல வேண்டிய பல விவரங்கள் உள்ளன, ஆனால் அது மனதில் புதிதாக உள்ளது. நான் அதிகமாக இருநிலையிலும் இருக்கவில்லை என்பதற்கு வருத்தம் நிறைந்துள்ளேன், மற்றும் அவர் வலியிலிருந்தபோது அதை விட்டுவிடும்போது நான் நினைத்தால். சொல்ல முடியாத அளவுக்கு அவர் அறியா போது நான் அடிக்கடி தூக்கம் சிதறாமல் எழுந்து, அவர் மாதங்கள் ஆக குன்றியதை நினைக்கிறேன், மற்றும் நான் எப்போது எந்தவொரு வலியோடு எதிர்கொள்கிறேன் அல்லது அதை நிறுத்த விரும்புகிறேன் என்றால், அவரது வலி எப்போது மோசமாக இருந்தது என நினைக்கிறேன் மற்றும் நான் உதவவில்லை. இந்த உடலாடலை எடுத்துக்கொண்டு வாழ என்ன செய்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் அவரது வலியை எடுத்து கொள்ள முடிந்திருந்தால் என்பதற்கான ஆசை, ஆனால் இப்போது மிகவும் தாமதமாகவும், அவர் வந்துவிட்டார். அவர் குணமாகும் போது உரையாடும் வாய்ப்பு இருக்கும் என்ற எண்ணத்தில் இருந்தேன் ஆனால் இப்போது எனக்குள்ள егоவில் நினைவுகள் மட்டுமே இருக்கின்றன. நான் மீண்டும் இன்பம் உணர முடியுமா என அறியவில்லை; எந்த சமயத்தில் நான் கொஞ்சம் உள்ளே இருந்தால், நான் குற்ற உணர்வால் மிக்க பயந்துள்ளேன். ஆண்டுகள் கழித்து, மிக வித்தியாசமில்லை. நான் இன்னும் மாசு தீண்டும் தோள்களில் அடிக்கடி மூடியே நான் இருக்கின்றேன் என்பதையும் தன்னின்மை இருந்து முறியுகிறேன். இதுவரை நான் இப் பணி பகிர்வு செய்கிறேன், ஏனெனில் நான் துவாஸ் மற்றும் இது போன்ற குற்ற உணர்வால் தோன்றியவர்கள் பரிந்துரை தேவை. ஜஸாக் அல்லாஹு கயிறன் படிக்கும் பட்சியில்.