Sida Maydhan Xoorta Aabberay Aan Dib Ugu Soo Noqday Aan Ilaahay

Waqtigii Fajrka ayay ahayd, qiyaastii 5 AM. Waxaan marba mar go’aanka la’aan ku dejiyey mobile-kayga, waxaanna maqlay hooyaday oday ka baxday qolkeeda. Si degdeg ah ayaan telefonkayga u dhigtay goobteeda, markaasaan bilaabay fikirka, ‘Waa inaan horay u seexan lahaa. Waa inaan horay u baran lahaa.’ Laakiin fikradda salaadda ay quraan kamaan iloobin. Indhahayga ayaa ku dhuftay Quraan ku yaal miiska, markaasaan si lama filaan ah oohina billaabay. Dhibaatooyinkii dhowaan dhalatay iyo imtixaannadii badnaa ayaa cuddadaada ku wareegay, fikradda daahsan ayaa ii soo galay: ‘Haddii Ilaahay jiro run ahaan, ma uu iga ogolaan lahaa inaan tan dhex maro.’ Mar ugu horraysa, maskaxdaydu way istaagtay, waxba kama hadlin. Qiyaas yar ayaan oohiyey mar labada isku hal dheg, kadibna Quraankii ayaan qaatay, markaasaan ku yidhi du’ayda qalbiga leh: ‘Ya Allah, hadaad i maqasho, i sii calaamo, ugu yaraan hal calaamo, oo i hanuunin dib aniga kuugu soo noqdo.’ Quraankii aan haystay, waxaan ogahay inay laga yaabaan lahaa, laakiin aniga waxaan dareemay garqod qalbiga iga gashay. Indhahayga ayaan isku xidhay, markaasaan Quraankii furay, qaybtii ayaa si toos ah ugu furnayd Suuradda Towbad – Suuradda Toobadka. Isku ilbidhiqsigaas, fikradooxii xun oday iyo shakkii dhammay waxay baas iska galeen. Casharka halkan, walaalayaalay, waa marka aad la kulanto imtixaan, micnaheedu maahan in Ilaahay ku neceb yahay ama aanu ka xumayn. Waxay micneheedu tahay inuu Ilaahay imtixaamiyo iimaankaaga oo uu kaa soo dhoweeyo. Alhamdulillah naxariistiisa aan dhamaad lahayn.