مصاحبه با ربّ ما

السلام علیکم. تصور کن: یک نفر برای یک کار درخواست میده. این نقش ازش رزومه میخواد و شرایط لازم رو لیست میکنه. حتی اگه مدارک و جوایز هم داشته باشی، باز هم میری مصاحبه تا ببینی آیا مناسب هستی یا نه. چهار نفر درخواست دادن. - نفر A: هیچ مدرکی نداره. رزومه ضعیفه و شخص مراحل لازم برای یادگیری مهارت‌ها رو دنبال نکرده. اون رزومه رو میده، اما مصاحبه‌ای وجود نداره. - نفر B: یک درخواست‌کننده با حال. رزومه با شرایط همخونی داره و شخص تخصصش رو نشون داده. اون مصاحبه میگیره. - نفر C: مردد در درخواست. چند نکته خوب داره، اما همچنین پرچم‌های قرمز هم هست. کارفرما باید تصمیم بگیره که آیا دعوتشون کنه یا نه. - نفر D: در کاغذ ظاهرش بی‌نقصه، اما همه‌اش جعلیه-گواهینامه‌های سرقت شده یا مدارک خریداری شده. اون واقعاً چیزی یاد نگرفته اما به نحوی مصاحبه‌ای رو به دست آورده. در این مرحله کارفرما فقط میدونه که چه چیزهایی توی رزومه‌ها هست. مصاحبه برای قضاوت دربارهٔ نگرش، نیت، رفتار و اعتماد به نفس وجود داره-نه فقط رزومه. شرکت می‌تونه همه رو استخدام کنه، اما مصاحبه کمک می‌کنه تا تعیین بشه چه کسی بهترین نمایندهٔ سازمانه. از دید انسانی، کسانی که بهترین رزومه‌ها رو دارن به نظر میاد که بیشتر احتمال انتخاب شدن رو دارن، اما نفر A حتی فرصتی برای صحبت کردن هم نمیگیره. بقیه این فرصت رو دارن. حالا اینو به باور اسلامی و روز حساب ربط بده. در اسلام، قضاوت فقط یک شمارش سرد از اعمال نیست. این یک ملاقات از نیت‌ها، تلاش‌ها و رحمت خداست. بعضی وقتا مردم میگن خدا ناعادلانه‌ست چون ورود به بهشت به نظر میاد که فقط انتخاب اونه. اما انسان‌ها هم همینطور عمل میکنن-اغلب با رحمت کمتر. مثل یک کارفرما که یک کارمند رو که به شرکت سود میرسونه انتخاب می‌کنه، خدا به عبادت ما نیازی نداره. او الغنی‌ست. وقتی ما رو به نماز، کارهای نیک و درست زندگی کردن دعوت میکنه، این نفع برای ماست. در این آنالوژی، "مصاحبه" زمانی‌ست که ما پیش رب خودمون می‌ایستیم و زندگی‌هامون رو توضیح میدیم. "رزومه" رکورد ماست-کارهای خوب و بد. رحمت شگفت‌انگیز اینه که هر کسی هر زمان که زندگی کرده، شانسی برای صحبت کردن خواهد داشت. چرا توضیح بدیم اگر همه چیز نوشته شده؟ چون نیت (نیه) اولویت داره. انگیزه درونی به اعمال ارزش واقعی میده. ممکنه کسی از نظر ظاهری درستکار به نظر بیاد، اما اگر هرگز نیت ایمان نداشته یا کارها رو برای خدا انجام نداده، اعمالشون وزن اخلاقی‌شون رو از دست میدن. من نمیگم کی کجا میره-فقط اینکه نیت مهمه. همچنین، خدا الرحمن است. رحمت در اسلام مرکزیه. قرآن و حدیث بر رحمت خدا و اینکه توبهٔ صادقانه شخص رو بالا می‌بره تأکید می‌کنه. این به این معنی نیست که گناه مشکلی نداره؛ گناه کردن با علم و بدون توبهٔ صادقانه و تلاش برای اصلاح اشتباهه. اما کسانی که نقص‌هاشون رو می‌شناسند، توبه می‌کنند و تلاش برای تغییر کردن، در نظر خدا محبوبند. پس این چهار درخواست‌کننده نوع افرادی رو نشون میدن که در روز قیامت باهاشون مواجه خواهیم شد. خدا از هر کسی سوال می‌کنه، ترسشون از اونه، ایمانشون، نیت‌هاشون و تلاششون برای بازگشت بعد از شکست رو بررسی می‌کنه. رحمت می‌تونه شکست رو نادیده بگیره، اما اعمال هنوز شهادت میدن. وقتی مردم نگرانن که کارهای خوب مهم نخواهد بود چون پذیرش انتخاب خداست، یادشون بیاد که انسان‌ها هم مشابه استدلال میکنن: کارفرما ممکنه هر کس رو که می‌خواد انتخاب کنه. اما انسان‌ها در حال بده و بستان هستند. رابطهٔ خدا با ما بده و بستانی نیست-او مالک و رب ماست، خالق ماست و ما به او همه چیز بدهکاریم. درک این نیاز به توحید و ایمان قوی داره. تمام تلاشت رو با نیت صادقانه بکن تا وقتی پیش خدا می‌ایستی، به بهترین نحو تلاش کردی تا محبت و رحمتش رو به دست بیاری. خدایا ما رو ببخش، شکرگذاری‌مون رو زیاد کن، امت‌مون رو شفا بده و به ما بهشت و آرامش در این دنیا و آخرت بده. آمین.