لطفاً به بیماران و معلولان درس صبر ندهید

السلام علیکم، من پست‌هایی از برادران و خواهرانی می‌بینم که با معلولیت یا بیماری‌های جدی دست و پنجه نرم می‌کنند و فقط دنبال دلداری اند. اما به جای همدردی، چیزهایی مثل "صبر بیشتری داشته باش" یا "تو بیش از حد به دنیا وابسته‌ای" می‌شنوند. و بعد بعضی‌ها حتی می‌گویند، "اگر جای تو بودم، هیچوقت شکایت نمی‌کردم. فقط صبر می‌کردم." بیایید واقعی باشیم-تا خودت معلولیت یا بیماری مزمن را تجربه نکرده باشی، واقعاً نمی‌فهمی چقدر سنگینه. حرف زدن وقتی خودت با درد، محدودیت‌ها، ترس و مشقت‌های روزانه روبرو نیستی خیلی آسونه. من خودم یک مشکل سلامتی دارم، و هیچوقت نمی‌تونم به کسی که در وضعیت سخت‌تری هست بگم که زیادی دنیا را دوست دارد یا فقط باید صبر کند و ضعیف نباشد. این نه مهربانی است نه نصیحت مفید. بعضی‌ها طوری رفتار می‌کنن که انگار فقط چون در آن راه آزمایش نشده‌اند، پارساترند-این تکبره. تا خدا تو را آزمایش نکنه، نمی‌دونی چطور کنار میای. خیلی‌ها تصور می‌کنن قوی می‌مانند، اما وزن بیماری شدید یا معلولیت اغلب فراتر از تصورشان است. صبر مهمه، اما مهربانی هم همینطور. اگر کسی درد می‌کشه، بهش گرمی نشون بده، براش دعا کن و کنارش باش. همه نیاز به موعظه ندارند. اگر واقعاً نمی‌تونی دردش را درک کنی، طوری رفتار نکن که انگار می‌تونی.