بزرگ شدن به‌عنوان یک مسلمان و سفر برای تقویت ایمان

گاهی واقعاً شرمنده می‌شوم از جدالی که برای برپایی پایدار نمازم دارم. شرم‌آور است که یک مصیبت بزرگ - از دست دادن استقلال جسمانی‌ام برای یک ماه کامل - لازم بود تا مرا به آنچه در کودکی واقعاً دوست داشتم برگرداند: تلاوت قرآن، دعاهای دل‌سوز و اشتیاق برای نماز با اخلاص. حتی زمانی بود که استدلال‌های الحادی تقریباً مرا از راه به در می‌کرد، اما الحمد‌لله، نتوانستم دینم را ترک کنم. مدام به خودم یادآوری می‌کنم که الله (سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى) از بندگانش کمال نمی‌خواهد، و او تلاش‌های ما را می‌بیند و می‌سنجد. با این حال، این فکر آن بچهٔ کوچک درونم را می‌ترساند که عاشق تلاوت قرآن و نماز خواندن کنار یکی از والدین بود، حتی قبل از اینکه همه‌چیز را کاملاً درک کند.