کمی احساس گمشدگی به عنوان یک مسلمان تازه وارد

السلام علیکم. من یک تازه وارد هستم که در یک خانه اکثراً زنانه بزرگ شدم-یازده زن، و مردای کمی که بودند واقعاً زیاد حضور نداشتن. پس طبیعتاً بعضی خصوصیات رو برداشتم که شاید یه کم زنونه به نظر بیان. همیشه دور دخترا و زنا راحت‌تر بودم، و این تو مدرسه هم ادامه داشت، پس هیچوقت واقعاً فرصت نشد که با یه پسر رفاقت کنم. الحمدلله، اسلام رو چند سال پیش آوردم، و قبلاً دوستای زیادی داشتم که خیلیاشون رو هنوز دارم. اما به خاطر تربیت بزرگ شدنم، دوست شدن با برادرا سخت بوده. یه جورایی ناجوره، و من اصلاً به چیزایی مثل ماشین یا فوتبال که ظاهراً خیلیشون دوست دارن علاقه‌ای ندارم. بعضی برادرا بهم گفتن که باید رفاقت با خواهرایی که سالهاست می‌شناسم رو متوقف کنم. بعضیشون مسلمون هستن، و چند تاشون در واقع جزو دلایلی بودن که من به اسلام اومدم. احساس دوپارگی می‌کنم. سختمه با پسرا دوست بشم چون باهاشون حال نمی‌کنم، اما ظاهراً داشتن دوستای دختر به عنوان یه مرد جایز نیست. همینطور می‌خوام صادق باشم: من عضوی از جامعه کوئیر هستم و خودم رو بایجنسوال می‌دونم. می‌دونم که شاید برای بعضی از جامعه مسلمون سخت باشه قبول کنن، اما این واقعیت منه، و نمی‌خوام وانمود کنم که یکی دیگه‌ای هستم فقط برای اینکه توی جمع جا بگیرم. فهمیدم که بعضی برادرا حاضر نیستن باهام یه جور رفیقانه و بالغ‌منشانه حرف بزنن. پس گیر کردم. یا به خاطر ایمانم از همه فاصله می‌گیرم، که حسابی طاقت‌فرساست، یا همینجور ادامه می‌دم تا شاید یه روز با یه خواهری ازدواج کنم که بتونه نزدیک‌ترین دوستم بشه. کسی راهنمایی داره؟ جزاکم الله خیراً.