مینوں اپݨی نماز تے قائم کیوں نئیں رہ سکدی؟

ارے سارے لوکو۔ میں اپݨے ایمان دا واقعی خیال رکھݨ والی ہاں تے سارے دل نال اللہ تے یقین رکھدی ہاں۔ سچ پچھو تاں میں جاندی ہاں کہ ایہہ میݙے کیتے سچا رستا ہے تے جیہڑا کجھ میں سبھ توں زیادہ ضروری ہے۔ پر میں انھیں لمحیاں وچ پھسدی رہندی ہاں جتھوں پِچھوں مُڑ کے ݙیہداں تاں اپݨے آپ نال شرمسار محسوس کریندی ہاں، خاص طور تے نماز دے بارے وچ۔ اساں جاندے ہیں کہ اساں ہر ݙینہہ پنج واری نماز پڑھݨی چاہیدی ہے، نیں؟ تے ہر واری واقعی صرف کجھ منٹ ہُندے ہِن۔ آسان لڳدا ہے، پر… ایہہ سچ ہے کہ اللہ دے نیڑے ہووݨ نال سکھ تے اصلی کامیابی مِلدی ہے تے میں اِھا چاہندی ہاں۔ پر کُجھ ایں طراں، میں واقعی پکی طرحاں ایہہ کرݨ وچ سخت اوکھ محسوس کریندی ہاں۔ پکے نال عبادت کرݨ اوکھا لڳدا ہے۔ کدھیں میݙی پریشانی وچ راہ وچ آ کھڑدی ہے، کدھیں میں صرف ٹال مٹول کریندی ہاں تے کدھیں میں ایہنوں پکی عادت بݨاوݨ کیتے لمبا قائم نئیں رکھ سکدی۔ عجیب ڳالھ اے ہے کہ میں ہمیشہ اللہ دے بارے وچ سوچدی رہندی ہاں، پَر میں ویلاں تے نماز پڑھݨ وچ اوکھ محسوس کریندی ہاں۔ میں سمجھ نئیں سڳدی کہ ایہہ اِنّی بھاری کیوں محسوس ہُندی ہے۔ اے کُجھ اینجھا لڳدا ہے جیویں میݙے اندر کُجھ ڳلط ہے۔ میݙے نال پریشانی دا ہمیشہ سامݨا ریہندا ہے، تے میں جاندی ہاں کہ اے اساݙی سبھ دی آزمائش ہے، پر تے وی کدھیں ایہہ بہت زیادہ لڳدا ہے۔ میں سوچدی ہاں کہ میں سچے رستے توں دور کیوں ٹُر جاندی ہاں حالانکہ میں چنگی طرحاں جاندی ہاں کہ میݙے کیتے سچا کیا ہے۔ میں بس سچ مُچّ سِدھے رستے تے واپس آوݨ چاہندی ہاں۔ میں اپݨی نماز نال پکی رہݨ چاہندی ہاں تے اوہ جوڑ پھر محسوس کرݨ چاہندی ہاں، پر میݙے ذہن تے جسم وچ کوئی رُکاوٹ ہے۔ میں سمجھ نئیں سڳدی کہ میں ایہہ کیوں نئیں کر سکدی، حالانکہ میں سچ مُچّ، سچ مُچّ ایہہ چاہندی ہاں۔