راحت کدوں آؤگی؟

ہر دن بھارا لگدا اے، جیویں اک مسلسل جدوجہد ہووے۔ مینوں بستر چھڈن، دند صاف کرن، نہان، یا کھان دی وی طاقت نئیں رہندی-میں جاننی آں ایہہ سنن چ ماڑا لگ سکدا اے، پر مہربانی کر کے سمجھن دی کوشش کرو میں کتھوں آ رہی آں۔ نکے نکے کم وی میری ساری توانائی چوس لیندے نیں، تے میں ہمیشاں تھکی رہناں آں، بھاویں میں کجھ نہ کیتا ہووے۔ سب توں دکھ والی گل ایہہ اے کہ کوئی نئیں سمجھدا؛ سب لوک مینوں بس اک آلسو بچی سمجھدے نیں۔ میں کدی اپنی مرضی نال جمی نئیں، تے فیر اللہ مینوں ایہہ سب کجھ کیوں جھلوا رہیا اے؟ لوک کہندے نیں جدوں اللہ اپنے بندیاں نوں مشکل نال آزمائے، ایہہ اوہدی محبت دی نشانی اے، پر مینوں اوہ محبت بالکل محسوس نئیں ہوندی-ایہہ تے ایویں لگدا اے جیویں اوہ میری پرواہ نہ کردا ہووے یا مینوں ناپسند کردا ہووے۔ میری خواہش اے میں وی دوجے جواناں وانگوں جی سکاں، پر میرا کوئی دوست نئیں۔ مینوں کدی ایسا لمحہ یاد نئیں جیہڑا سچے معنیاں چ سکون والا ہووے۔ میری زندگی ہمیشاں دکھی رہی اے۔ ہر دن میں ختم کرن بارے سوچنی آں۔ مینوں بس اک واری سکون چاہیدا اے، بھاویں اک واری ای سہی۔ میرا وجود اک عذاب وانگوں لگدا اے، تے ایہہ کہندے ہوئے مینوں شرم آندی اے کیونکہ میں جاننی آں دوجے لوک میتھوں وی بہت ماڑے حال چ نیں-مینوں ناشکرا لگدا اے۔ مینوں سمجھ نئیں آندی اللہ مینوں کیوں جیوندا رکھیا اے۔ اوہ جاندا اے میرے کول کجھ کرن دی طاقت نئیں۔ اوہ جاندا اے میری زندگی اک آزمائش اے، تے فیر کیوں لمبی کر رہیا اے؟ معذرت نال ایہہ کہنی پیندی اے، پر واقعی مینوں اوہدی محبت محسوس نئیں ہوندی، بھاویں اوہنے مینوں بے شمار نعمتاں دتیاں نیں-سر تے چھت، کھانا، کپڑے، تعلیم، تے ہور بہت کجھ۔ فیر وی، میں اوہدی محبت توں خالی محسوس کرنی آں۔ میرا بچپن توں جیون اتنا مشکل کیوں رہیا اے؟ میں کدی سچ مچ جیون دا لطف نئیں چکیا۔ اوہنے مینوں پیدا ای کیوں کیتا؟ شاید میں اندروں ای بُری آں تے مینوں پتہ نئیں، تے ایہہ سزا اے؟ میں بس جاننا چاہنی آں میں ایویں کیوں جی رہی آں۔ جے اوہ مینوں ناپسند کردا اے، تے فیر مینوں مرن دے کے جہنم دا سامنا کیوں نئیں کروا دیندا؟ مینوں ایتھے وی عذاب کیوں جھلنا پے رہیا اے؟ مینوں بس سکون چاہیدا اے، ہور کجھ نئیں۔ گھٹو گھٹ اپنی زندگی چ اک واری ای سہی۔ شاید ایہہ اس لئی اے کیونکہ میں ناشکر آں۔