بے بس تے جدوجہد

السلام علیکم۔ میں ایس زندگی توں اپنی حد تک پہنچ گئی آں-بہت درد اے۔ جوانی توں لے کے ہن تیکر، ایہہ سارا ظلم برداشت نئیں ہو رہیا۔ ہر کوئی میرے بھرا دی تعریف کردا اے، پر اوہ جو کجھ میرے نال کیتا اے، اوہ بچ جاندا اے تے کسے نوں پرواہ نئیں۔ میں تھک گئی آں؛ میں اینا سہیا اے، تے اوہ بس ہسدا اے۔ میں چنگی بندے بنن دی کوشش کردی آں، پر مینوں صرف دکھ ملدا اے۔ دل کردا اے بالکونی توں چھال مار دیاں۔ ایہہ صرف ایہو نئیں-میں شرم تے لگاتار تنقید چ ڈبھی جا رہی آں؛ ایہہ عذاب اے۔ میں توبہ کردی رہندی آں، پر لگدا اے بس مر ای جاؤں۔ بچپن چنگا سی، پر میرے بھرا نے مینوں ذہنی طور تے تڑپایا۔ میرے ماں پیو نئیں سمجھدے؛ اوہ بس کہندے نیں قرآن پڑھو، پر ایہہ روحانی بہانہ لگدا اے۔ میں گھر چ پھسی ہوئی آں-جے چھڈ کے جاؤں تے بے گھر ہو جاؤں گی؛ جے رہواں تے دکھ سہواں گی۔ ایہہ گھر زہریلا اے۔ میں اک واری بھج کے گئی سی، پر کامیاب نئیں ہوئی۔ میں نفسیاتی وارڈ چ سی پر میں اوہدی حفاظت کیتی، کسے نوں نئیں دسیا کہ اوہی ظالم اے۔ ایہہ بے انصافی اے کہ میں ذہنی تے جذباتی طور تے اینا دکھ سہندی آں۔ میں اوہدے لئی دعا کیتی اے، تے اوہ چنگا چل رہیا اے جدوں کہ میں دکھ چ آں۔ میں بس ختم ہو گئی آں۔ اوہ ہمیشاں بچ جاندا اے، ایس لئی شکایت کرنا بے فائدہ اے۔ پر مینوں نئیں لگدا کہ میرے خودکشی دے خیال صرف ایسے وجہ توں نیں-مینوں بس اینا بے بس محسوس ہوندا اے۔