جب ایہہ جیون کجھ بھاری لگدا اے تے صرف جنت دا وعدا ہی سکھ چین دیندا اے

سبحان اللہ، میں اِک آیت نوں تھامے ہوئے آں: 'بے شک تہاڈے لئی آخرت ایہہ دنیا توں بہتر اے۔' پچھلے سال توں میرا بچہ صحت دے مسائل دا ساہمنا کر رہیا اے، تے دو مہینے پہلے میرا پیؤ-اللہ اُس تے رحم کرے-دواواں دے پیچیدگیاں دے بعد اس دنیا توں رخصت ہو گیا۔ اِس ویلے، آخرت دے بارے سوچنا ہی اوہ چیز اے جو مینوں سنبھالے ہوئے اے۔ دنیا کجھ وی سُنی سُنی لگدی اے۔ میں اندر توں بالکل تھک گئی آں تے ٹٹ چکی آں۔ میں قرآن ول رجوع کردی آں تے آنسو رُکدے ہی نئیں؛ جدوں وی اکیلی ہوندی آں، روندی رہندی آں۔ ایہہ آزمائشاں ختم ہون دا ناں ہی نئیں لیندیاں۔ میں اپنے پیؤ دے وِچھڑن دے دُکھ نوں اپنی بقیہ زندگی دے ہر دِن لے کے چلنگی۔ میرے بچے وڈے ہو جان گے، تے میں ڈردی آں کہ میں پِچھوں مُڑ کے دیکھاں گی تے لگے گا کہ میں ایہہ تکلیفاں کرکے ماں ہون دا سُکھ گوا بیٹھی آں۔ پہلے ایہہ بے چینی ہوندی سی، پر ہن ایہہ گہرا غم اے کہ ایہہ میری تقدیر اے۔ تے میں جاندی آں، میں جاندی آں، ہور لوکاں دے نال آسان یا اوکھے حالات ہون گے-ایہہ اوہ اے جیہڑا اللہ نے میرے لئی مقدر کیتا-پر ایہہ بہت، بہت اوکھا اے۔ اپنے پیؤ دے جان توں پہلے میں ہمیشہ اُمیدوار ہوندی سی، اپنے آپ نوں آکھدی سی، 'اِن شاء اللہ، سب ٹھیک ہو جاوے گا۔' اُس نے اپنے جان توں کجھ مہینے پہلے کجھ آکھیا سی: 'میرے لئی سب ختم ہو گیا اے؛ میں ہور کدی اوہ نئیں رہیاں گا۔' ہن میں سوچدی آں، کی ایہہ گل میری لئی وی سچ اے؟ اگر میں ہور ۴۰ سال جیوندی رہی، کی ایہہ صرف دُکھاں دی ہی وادھو ہوئے گی؟ میری ہن صرف اللہ دی رحمت تے آخرت دی خوبصورتی 'چ اُمید اے، الحمدللہ۔