اِس تَفسِیر کِیتے کہ ساڈی اِنصاف دی حِس وَڑی وَڈی شَے وَل سُجھاؤندی اے، اَلحَمدُلِلّٰہ۔

کَدیں تُہانوں اَیہ سَوچدے لَبھیا اے کہ دُنیا سَخت یَا نااِنصاف لَگدی اے؟ پَر رُک کے پُچّھو: اِس سَوچ کہ 'اِنصاف' کِیا ہوندا اے، اَساں کِتّھوں گھِن آۓ ہاں؟ جے ہَر شَے شروع تُوں اَنت تَک ساچ مَچّھ مَطلبہین ہووَندی، تے فَیر اَساں سَبّھ دے کول اَیہ تُوں تیز اَیسا کیوں ہووَے کہ چیزیں دِوجے پاسے ہونیاں چاہِیدیاں ہَن؟ تُسیں کِسے لَکیر نوں ٹیڑھا اَکھّ نَئیں سَکدے جَد تَکّ تُہانوں سِدھّی لَکیر دا کَئی خَیال نَہ ہووَے۔ مَیں کَدیں کَدیں اَپنے آپ نُوں دَسّن دی کوشِش کِیتی کہ اِنصاف صَرف مَیری ذاتی حِس سی-کَئی حَقِیقی شَے نَئیں۔ پَر فَیر مَیری پُورّی اِعتراض اِک خَداوَندی نِظام تے خَتم ہو جاندی، کِیوں جے اَوہ اِعتراض اِس گلّ تے ٹِکدی اے کہ دُنیا ساچ مَچّھ نااِنصاف اے، صَرف اَیہ نَئیں کہ اَوہ مَیرے پسَند نَئیں آؤندی۔ ایسے لَئی، اَللّٰہ دی ہَوند دے خِلاف دَلِیل ڈیون دی کوشِش وِچ-یعنی، اَیہ دَسّن دی کوشِش کہ سَبّھ حَقِیقت بے مَطلب اے-مَیں اَک حِصّے حَقِیقت تے پُورے طور تے ٹِکّیا جَو اَنبے پُورے مَطلب رَکّھدی اے: مَیری اَپنّی اِنصاف دی سَمَجھ۔ اَیہ تُہانوں سَمَجّھاؤندا اے کہ اِیمان نوں نَکّار دینا شاید بُہت سادہ ہووَے۔ جے پُورّی کائِنات دا ساچ مَچّھ کَئی مَطلب نَہ ہوندا، تے اَساں اَوہنُوں بے مَطلب وی نَئیں سَمَجّھ سَکدے سی-جَویں جے کَتّھے وی کوئی روشنی نَہ ہووَے تے ڈِیکّھن لَئی آنَکھاں نَہ ہووَں، تے اَساں کَدیں وی نَئیں جان سَکدے سی کہ ہَنیرا کِیا ہوندا اے۔ شَبد دا کَئی مَطلب نَہ رَہندا۔ سُبْحَانَ اَللّٰہ۔