آٹزم سپیکٹرم والے بچیاں دیاں ماواں

السلام علیکم، پیاریاں بھیناں۔ زندگی نے میرے اتے بڑے امتحان سٹے نیں۔ میرا پہلا ویاہ اک سال دے اندر ای ٹٹ گیا کیونکہ میرے سابقہ شوہر نوں شراب تے دین توں بھٹکن دی عادت سی، تے اوہ میرے نال چنگا سلوک نئیں کردا سی۔ الحمدللہ، دو سال بعد میں دوبارہ ویاہ کر لیا، تے اللہ نے ساڈے اتے اک سوہنا جیہا منڈا دتا۔ شروع دے مہینیاں چ اوہ بڑا چست تے تیز سی – سب نوٹ کردے سن۔ پر جد اوہ تقریبن ۱۳ مہینیاں دا ہویا، اوہ بیمار ہو گیا، تے دو سال دی عمر چ اوہنوں آٹزم دی تشخیص ہو گئی۔ میری دنیا ٹٹ گئی۔ میں پچھدی رہی کہ اللہ نے میرے لئی ایہ راہ کیوں چنیا، ایسی حالت جیہڑی ایڈی غیر یقینی تے ساری عمر دی ہے۔ ہن اوہ تِن سال دا ہے تے اوہدے چ دیراں نیں، خاص کر گل بات چ۔ میں دیکھدی آں کہ ہور بچے اوہدی عمر دے آرام نال دعاواں سکھدے نیں، قرآن پڑھدے نیں، تے اپنے ابا نال مسجد جاندے نیں، میرے دل نوں سٹّ لگدی ہے۔ میں خواب ویکھدی آں اوہنوں ایہ سب سکھاون دا، پر اوہ حالے تیکر تیار نئیں۔ اگر میں اوہنوں مسجد لے جاواں، تے مینوں گھبراہٹ ہوندی ہے کہ کدرے بھٹک نہ جاوے کیونکہ اوہنوں خطرے دی سمجھ ٹھیک نئیں۔ کھان پین چ وی اوہنوں مسئلہ ہے – اوہدی خوراک بڑی محدود ہے – تے اوہدے چ عصبانی حرکتاں نیں۔ ڈاکٹراں نوں ADHD، OCD، تے فکر وی ہون دا شک اے۔ تشخیص دے بعد، میرے تے میرے شوہر دونواں دی نوکری چلی گئی، تے ہن کجھ وی پہلاں ورگا نئیں لگدا۔ میں بڑی مایوس آں۔ اوہ میرا کلّا بچہ ہے، اینے درد دے بعد میریاں اکھیاں دا نور، پر اوہ خوشی دور دور لگدی ہے۔ کیہ مینوں کدی خوشی دوبارہ ملے گی؟ میری زندگی ایسی کیوں ہونی چاہیدی اے؟