۲ وجے صبح روندیاں ہویاں اللہ کولوں بس اک گھنٹے دا سکون منگیا، تے پل چ درد غائب

میں رات ۱:۵۰ تے باہر ساں، ایئرفون لائے ہوئے، پوری طرح ڈھہہ رہیا ساں۔ میرا دماغ پاگلاں وانگوں دوڑ رہیا سی، بھاریاں یاداں، صدمے، پرانی زندگی دی کمی-بس جو کجھ وی ہویا اوس وچ ڈبّجاندا پیا ساں۔ میں ڈھاہواں مار مار روندا پیا ساں، غصہ، قصور وار ہون دا احساس، تے روز روز ایہہ بوجھ چک چک کے ایڈا تھکیا ہویا۔ میں اصلوں اپنے ہنجھوآں راہیں اک دوست نوں ایہہ میسج ٹائپ کیتا: "مینوں غصہ نئیں چاہیدا یار، پتہ نئیں۔ میں بس اک دن چاہنا واں بغیر ایس احساس دے، یا اللہ پلیز مینوں اک دن وی ٹھیک محسوس ہون دے، تے جے ایہہ وی زیادہ اے تے بس اک گھنٹہ" تے چھن دے بعد... چُپ۔ خیال، شور، رونا، غصہ، غم-پف، غائب۔ پوری گڑبڑ تے سسکیاں توں خالص خالی پن تے سکون۔ قسمے میں کدی وی ایہو جیہا کجھ نئیں سی محسوس کیتا۔ میرا سر عام طور تے اپنے ماضی دا اک لگاتار طوفان ہوندا اے، پر اَج رات سب کجھ پگھل کے سکون بن گیا۔ میں حالے اسلام وَل پرتیا واں تے عربی سکھنی وی شروع کیتی (لمی کہانی اے، شاید کسے واری دسیے)، پر سبحان اللہ۔ تسی چاہو تے ایکوں اتفاق کہو، نئیں تے میں ایہنوں قبول ہوئی دُعا آکھنا واں۔ ایہہ لکھدیاں میں اک ڈونگھی خوشی محسوس کر ریا واں، پر ایمانداری نال الجھن وی-تُسی کیویں اوہ سارا بوجھ چکدیاں ہویاں اک پلک چ پورے سکینہ ول چلے جاوو؟ اللہ نے مینوں اصلی اوہدی پل چ راحت دے دتی جدوں میں منگی۔ مینوں ایہہ کتے سانجھا کرنا ای سی کیوں کہ میں ہنے بالکل حیران واں۔