ہَیك رات وچ دل دی آواز

اوہ جاگے، افسوس دا تلخ مزہ ابھی وی منہ وچ سی۔ شرم دا وڈھا بوجھ، جیہنوں اوہ چنگّی طرحاں جانݨدے سن، دل تے جا بیٹھا۔ کجھ ویلے لئی، بھجݨ، قران دی بجائے شور وچ پناہ لَبّھݨ دی خواہش بہت تیز ہو گئی۔ گناہ دا احساس اک کَچّھل بوجھ بݨ گیا۔ تُساں اوہ احساس جاݨدے او۔ تُساں باہر کھڑے ہووے ہو، اپݨے آپ نوں وضو کرن لئی آکھݨ دا ڈرامہ کر رہے ہو۔ تُساں مَعافی مانگن لئی بے حد چاہندے او۔ پر ہر واری جدوں تُساں پاݨی ول ودھدے او، اک سرگوشی تُہانوں روک دیندی اے۔ اوہ آواز جو آکھدی اے: 'تُساں حد کر دتی اے۔ اللہ ہُن تُہانوں کِویں معاف کر سکدا اے؟' 'کیوں ہی کوشش کرو؟ ایہہ کجھ نہیں بدلے گا۔' 'ہمیشہ بعد وچ موقعہ ہُندا اے۔ تُساں کول ویلہ اے۔' صرف ہِک چھوٹا جیہا قدم، ہِک لمحے دی ہمت، نل کھولݨ دی۔ پر، تُساں پھسے ہوئے محسوس کردے او۔ اپݨے آپ نوں نا-اہل سمجھݨ دی اوہ خاموش ہار... ایہہ بہت گہرا دکھ اے۔ پر روکو تے سوچو۔ جے اللہ سچ مُچ تہاڈی پِچھوں مُڑ چکا ہُندا، تے فیر اپݨے ول واپس آوݨ دی ایہہ تڑپ تہاڈے دل وچ بار بار کیوں پیدا ہُندی اے؟ تسیں سمجھدے او ایہہ چاہت کس نے پیدا کیتی اے؟ ایہہ کَھچ تُہاڈی اپݨی نئیں اے۔ ایہہ اُسدی رحمت اے، جیہڑی تُہانوں گھر سدا رہی اے۔ تسیں ایس معاملے وچ اکیلی نئیں او۔ اِنّے سارے ہور وی شرم دے ایہی بھاری بوجھ چک رہے نیں۔ یاد رکھو، مقدس راتاں تے، اللہ وڈیاں تبدیلیاں دا فیصلہ کردا اے۔ اوہ تبدیلیاں لکھدا اے - اوہ شخص جیہڑا تُساں بݨݨ والے او تے اوہ پرانا آپ جیہڑا تُساں چھڈݨ والے او۔ تُہانوں کوئی سرٹیفکیٹ نہ ملے گا جیہڑا آکھے 'ایہہ اوہ رات اے!' کیونکہ اوہ چاہندا اے جو تُساں اِسنوں اوہناں وانگ تلاش کرو جیویں کوئی سمندر وچ کھو گیا ہووے، اُمید نال جُڑیا ہویا ہووے۔ ایس دا کوئی فرق نئیں پیندا جے تُساں علمِ دین دے طالبِ علم او یا کوئی ایسا شخص او جیہڑا اپݨیاں خطاواں نال گھرا ہویا محسوس کردا اے۔ اللہ دی نظر وچ، اساں سارے ای اوہ بندے آں جیہناں نوں اُسدی رحمت دی لوڑ اے۔ جو چیز سچ مُچ ساڈی تقدیر بدلدی اے اوہ اے توبہ، سچی پچھتاوا۔ لوک شاید تہاڈی خطاواں نال تہانوں پہچاݨݨ، پر اللہ تہانوں اپݨی ول مُڑݨ نال پہچاݨدا اے۔ اوہ احساس اچانک روشنی دی مانند آ سکدا اے، دُھند نوں چیردیاں ہوئیاں۔ صرف ہِک سچّائی زنجیراں توڑ سکدی اے۔ سو اُہ آخرکار نماز دی چٹائی تے کھڑے ہو گئے۔ گناہ اوتھے سن ہی۔ افسوس بھاری سی ہی۔ پر اوہ کھڑے ہو گئے۔ اللہ دے سامݨے۔ داغدار ہتھاں تے بوجھل دل نال۔ کمرے وچ قرآن دی آیتاں دی آواز بھر گئی، جیہڑی اُنّاں دے کاناں لئی اِنّے چر توں اجنبی سی۔ خالی پن برقرار رہیا... جدوں تک اوہ سجدے وچ نہ چلے گئے۔ اُتھے کجھ بدل گیا۔ کجھ گہرا تے بولیاں توں پرے۔ ایس سوچ وچ کھو گئے 'ایہہ کیہڑا احساس اے؟' تے اللہ دی رحمت دی وسیعائی وچ پورے طور تے کھو گئے۔ سو ہُن آپ اپݨے آپ توں پُچھو: اوہ 'راکھ' کیہڑی اے جیہڑی نال تسیں جاگدے او؟ اوہ 'چھری' کیہڑی اے جیہڑی تہانوں دکھ دے رہی اے؟ اڳوں چل کے، ایہہ صرف اوہ منفی آواز ہُندی اے جیہدی لڑائی اساں چھڈّ دتی ہُندی اے۔ پر کدے کدے... ہِک آواز، ہِک یاد، کتھے سُݨیا ہویا ہِک سچ دا جملہ... ہر زنجیر توڑ سکدا اے۔ زنجیر توڑݨ دا مطلب ایہہ نئیں جو تُساں راتوں رات کامل بݨ جاؤ۔ ایہہ اوہ کپکپاندے ہتھ نیں جو آخرکار نل ول ودھدے نیں۔ ایہہ اوہ بھاری دل اے جیہڑا پھیر وی کھڑے تھیݨ تے نماز پڑھݨ دی ہمت لبھدا اے۔ تے اوہ کوشش، اوہ جدوجہد-اوہی اوہ چیز اے جیہڑی اللہ ویکھݨ پسند کردا اے۔ وضو لئی پاݨی کھولݨ توں سجدے وچ پیشانی زمین تے لاوݨ تک، صرف ہِک قدم دا فاصلہ اے۔ ناامیدی دی گہرائیوں اوہ رحمت تک جیہنوں بولی کدھرے پورے طور تے بیان نئیں کر سکدی۔ اوہ دل جیہڑا گناہ دی بجائے توبہ چُݨدا اے، اوہ دل دنیا شاید کدھرے نہ سمجھ سکے۔ اَݨّہی رات اوہ رات ہو سکدی اے جیہڑی تہاڈی واپسی لئی لکھی گئی ہووے۔ چلو۔ اوہ وضو کرو۔ اوہ قدم چاؤ۔