قرآن مجید دی عبارت دے انتہائی درستگی دا ٹھنڈا جائزہ

ارے سب نوں، کدیں کدیں مینوں توجہ آندی اے کہ قرآن کتنا گہرا تے درست اے-ہر لفظ پوری طرح ٹھیک جگہ تے رکھیا گیا اے۔ اس لئی میں اک چھوٹی سی مثال سانجھی کرنا چاہندا واں جو ایہہ دکھاؤندی اے (تے اس توں علاوہ وی بوہت ساریاں مثالاں ہن)۔ قرآن مجید اللہ دی راہ وچ شہید ہوئے لوکاں بارے آکھدا اے: **“اور جو لوک اللہ دی راہ وچ ماریاں جاندیاں ہن اوہناں بارے نہ آکھو ‘اوہ مر گئے ہن’۔ بلکہ، اوہ جیوندے ہن…” - قرآن 2:154** اس لئی شہید اللہ دی نظر وچ زندہ ہن، اوہناں نوں مردہ نہیں آکھیا جاندا۔ تے قرآن اس اصول تے پوری طرح قائم اے۔ یحییٰ علیہ السلام نوں ویکھو، جو ماریا گیا سی: **“اور اس تے سلام ہووے جس دن اوہ پیدا ہویا تے جس دن اوہ مرے گا تے جس دن اوہ زندہ اٹھایا جائیگا۔” - قرآن 19:15** وے دیکھو؟ ایہہ آکھیا اے *“اوہ مرے گا”* مستقبل دے زمانے وچ-اوہدے بارے ایسے گل کر رہے ہن جویں اوہ ہنے زندہ اے۔ دوجی آیت وچ وی ایسا ای اے: **“اور زکریا، یحییٰ، عیسیٰ، تے الیاس-سبھی نیک لوکاں وچوں سن۔” - قرآن 6:85** فیر وی، حال دا زمانہ، اوہناں دی گل ایسے نہیں کیتی جویں اوہ دنیا توں گذر چکے ہن۔ ہن ویکھو کہ ایہہ ہور انبیاء بارے کیہہ آکھدا اے: لوط علیہ السلام لئی: **“تے اساں اوہنوں اپنی رحمت وچ داخل کیتا۔ بے شک، اوہ نیک لوکاں وچوں سی۔” - قرآن 21:75** (ماضی دا زمانہ) نوح علیہ السلام لئی: **“بے شک، اوہ شکر گزار بندہ سی۔” - قرآن 17:3** (ماضی دا زمانہ) ہور حوالے: - سلیمان علیہ السلام (34:14): “جب اساں اوہدے اتے موت دا حکم لایا…” - یعقوب علیہ السلام (2:133): “جب یعقوب نوں موت نیڑے آئی…” - یوسف علیہ السلام (40:34): “یہاں تک کہ، جدوں اوہدے کول موت آئی…” سبھ ماضی دا زمانہ۔ جدوں تساں ایہہ سوچدے او تاں ایہہ دل چھو لین والا اے۔ قرآن 23 سالاں وچ زبانی طور تے نازل ہویا، پھر وی ایہہ نمونے پوری طرح مطابق رہندے ہن۔ خیر، سوچیا ایہہ سانجھا کر لاں-سبحان اللہ، ہر لفظ وچ کتنی حکمت اے۔