اک مُنَݨݨ والے دی تاریکی وچ دعا

السَّلَامُ عَلَيْكُمْ سٲریاں نُوں۔ صاف صاف، حالے مینوں لڳدا اے کہ میری روح صرف ٹُٹ رہی اے۔ ایہہ کھڑا بھاری پے - میں کافی واری سوچدا رہندا واں کہ میری شُرُوع توں ہی ڭَلَط بݨاؤٹ ہوئی اے، جیویں میں نے زندگی وچ کݙے وی کوئی صافی چنگا کَم نہیں کیتا۔ ڭُناہاں دا انبار لڳ ڳیا اے تے میں صرف محسوس کردا واں ... سُن، اﷲ SWT توں وَکھرا۔ میرا دل مُہر لایا ہویا محسوس ہُندا اے، جیویں اک دروازہ جیہڑا نہیں کھلدا۔ میں جاندے واں میں لوکاں نوں دُکھ دِتّے نیں، میں نے کُئی ڭَلَطیاں کیتیاں نیں، تے کدی کدی میں ہر شے توں ہیٹھلے محسوس کردا واں۔ ایہہ ڈراؤݨا اے بھانویں تُسیں کِنّے پَرے چِھݨ سڳدے او۔ ایہہ تاریک خیال آندے نیں - چُکتا راہ - پر میں جاندے واں کہ ایہ صرف امتحان نوں چھوڑݨ اے۔ مینوں کرݨا کیتا اے، اُسدا سامہݨا کرنا پئے ڳیا۔ میں محسوس کردا واں کہ میں صرف اُدّاس کر رہیا واں، پر کیہ لئی؟ ہُݨ مینوں اﷲ دی رحمت دے قابل وی نہیں لڳدا۔ کی کسی نوں کݙے وی ایہو جیہی گُم ہووݨ دا اِحساس ہویا اے تے حقیقتاً اوہ اپݨے راہ تے مُڑ ڳئے ہون؟