Кантип мен мечитке баруудан коркуп калган расисттик үй-бүлө менен күрөшүү керек?
Салам баарына. Мен Исламга өткөм жана жума сайын Жума намазына барчумун. Менин үй-бүлөм христиан жана алар мени мусулман болсом кууп чыгам деп коркутушчу, ошондуктан мен муну жашырчумун. Үйдө эч ким жокто, же аябай кеч түндө же эртең менен эртең менен намаз окучумун, коопсуз болуу үчүн. Жума намазы менен гана жашыруун эле мечитке барып намаз окуй алчумун. Орто мектепте окуганда, Исламга өтөөр алдында, мен мектептен бир пакистандык бир тууган менен жакын болуп калдым, ал мусулман эле. Экөөбүздүн ортобузда сезимдер болуп, калп айтпайм, биз паркта же башка жерде жолугушуп, жаңылыштык кылганбыз. Акырында Аллах үчүн сүйлөшүүнү токтоттук, бирок кийин анын ата-энеси биз жөнүндө билип калышты. Алар ага аябай расисттик сөздөрдү айтышты, мисалы "сен кара кызга үйлөнүүгө кантип даап койдуң" жана "мен бардык кара кыздар мындай болорун билчүмүн" дегендей. Мен анчалык таң калган жокмун, анткени өкүнүчтүүсү буга чейин мындай сөздөрдү уккамын. Мен кичинекей шаарчада жашайм, мусулмандар коомчулугу өтө аз, жана анын үй-бүлөсү анын чоң бөлүгүн түзөт. Бул менин мусулман катары экинчи Рамазаным жана биринчи жолу ишемби күндөрү ифтарлар үчүн мечитке бардым, анткени менде ооз ача турган үй-бүлө жок болчу, жана убактым болгондо тарабих намазына да барчумун. Анын үй-бүлөсү мага кызыктай карап, шыбырашат болчу. Эле-электен анын ата-энеси менен болгон драмага чейин, мен мечитте тынчсыздануу менен күрөшүп жүргөм, анткени өзүмдү аябай өзгөчө сезчүмүн, арабчаны же алардын тилин, урдучаны билбегендиктен. Ошондуктан көздөр жана шыбырашуу менин тынчсыздануумду ого бетер начарлатты. Ар ишемби сайын абал начарлап, мен анын кичүү карындашынын артыман туруп телефонума караганын да байкадым, кимге жазып жатканымды көргүсү келгендей. Майрам күнү ого бетер кыйын болду - мен өзүмдү аябай өзгөчө сезип, эртең мененкиси менен ырахат ала албадым, анткени адамдардын мен жөнүндө эмне деп жатканына көңүл бурчумун. Майрамдан кийинки күнү биз дагы сүйлөшө баштадык жана ал мага анын үй-бүлөсү мени мечитте көрүүдөн кантип ЖЕК КӨРӨРҮН жана алардын уулун "бузгандан" кийин келүүгө кантип батыным барганын шылдыңдаганын айтты. Бул мени катуу кыйнатты. Мен өзүмдү акыркы чет жерликтей сезип, кабыл алынбаган жерде бетиме көрүнүүдөн уялып кеттим. Ошентип мен барууну токтоттум. Кээде барууга аракет кылсам, машинадан түшөөр алдында эле ыйлап баштап, кетип калчумун. 35 мүнөт алыстагы эң жакын башка мечитти сынап көрдүм, бирок жеткиликтүү болгон жок. Алдардын жүрөгүмө ушунчалык коркунуч жана тынчсыздануу салып, эң жакшы көргөн жерлеримдин бирине бара албай калганым үчүн өзүмдү аябай алсыз сездим. Бир жылдан ашык убакыт өттү, эми мен кайра бара баштап, ишенимимди кайра курууну каалайм. Эмне кылышым керек?