Dema ku êş nakeve, tenê dem û rehmeta Xwedê derdê şîfa dikin 🤍

Silav. Dema ku tu di xwe de dîsa hez dikî, bawer bike, na pirsa mirovan, para, hobî, xwarin, an jî kenîkên din rastêm nekin. Ev ağrîya dirêj e ku dikare di nava te de rojek û şevê bimîne heta ku dest pê dike da çapemenî. û tu jî ê çapemenî - dema xwe û rehmeta Allahê kar dikin. Ez jî di ber bi wan halêtên sîbî de bûm, ji ber vê yekê ez dizanim ku naxwaze hemû demê bifirîne. Hîn jî ez xwe dizanim ku li dilê xwe diaxive, bîreweriyek li ser xwe ku hingê bime. Parvekirin tecrîba ye wek herî din - mirovan bi nexweşî, xetra, qirina kesên xwe girî, an jî sərmayê reşiyan dikin; ev yek ji wan cerbaskên agirîn e ku duhê bînin. Ev duwen parvekirinê ya min e, û rastî wateya dîsa ez di nav da vê civakê de jî tecrîbeyek dixwazim. Piştî cihêkê min di xwe de hestî yekemîn kir, lê gava ku ev prosedura fermî dest pê kir, divê hemû hisên ji berê û fîkiranên li ser pêwîstekê qirîne min. Wek jin, ev gav digel min ne hêsan bû. Hemû kes min bîrî me, "Tu çi dikî, ku ev duwen zêde ne?" Lê ez ji virteya ku be ketin tenê jî baştir e ji ku li personê êre bime. Heger ez niha tenê bi pîvaza xwe dişin, dîsa jî van hestîyên jiyanê hene ku girîng in. Tu tiştek din jî, geş, an jî kerenîkên din di vê demê de ne çarê ne. Bi rehmeta Allahê sabr (êzraxî) û aramîyê ji bo kesa ku wan tiştan dikin, bide. Têhîya xwe nekin. 🤍