Неге мен тәһәжжүд намазын оқығаннан кейін де өзімді ауыр сезінемін?
Әссәләму алейкум уә рахматуллаһи уә бәракәтуһ. Бірде бір нәрсеге көзім түсіп, қатты әсер етті: Тәһәжжүд – Алланың құлдарына берген ерекше сыйы сияқты. Тыныш сәтте Оның алдында тұрып, жүрегіңді төгіп, кез келген нәрсені сұрай аласың. Алла Құранда: *Маған дұға етіңдер, жауап беремін* дейді, әрі түннің соңғы бөлігі дұға үшін берекелі уақыт екенін білеміз. Бірақ соңғы кезде, намаз оқысам да, өзімді қатты шаршаған және жағымсыз сезінемін. Мен қатты жақсы көретін бір кісі бар, ол үшін ұзақ уақыттан бері дұға етіп келемін, тіпті мәңгіліктей сезіледі. Сәждеде жылап, Алладан бізді біріктіруді өтіндім, соншалықты, оны өз амандығымнан да көп сұрадым деп ойлаймын. Ал сосын ойланып тұрамын: *Неге Алла бұны маған бермейді?* Алла жүрегіміздегінің бәрін көреді – азабымызды, ниеттерімізді, сөзбен айта алмайтын күрестерімізді. Өткенде қателіктер жасадым, өкінетін нәрселерім бар, бірақ ешкімді ренжітуді мақсат етпедім. Сол кезде салдарын түсінбедім. Енді, кейде, ойланып қаламын: *Алла мені кешірмеді ме? Тәубе еткен күнәларым үшін жазаланып жүрмін бе?* Жүрегім үнемі мазасыз, намаз оқимын, дұға етемін, бірақ бұл ауырлық кетпейді. Бұл кісі мені талай рет ренжітті. Жаныма бататын сөздер айтты, менің бұлай қаралуға лайық емес екенімді білемін. Негізгі құрмет пен мейірім үшін біреуге жалынуым керек емес еді. Бірақ соған қарамастан, оған деген махаббатым сейілмейді. Міне, бұл мені қатты мазалайды. Егер ол маған лайық болмаса, неге бас тарта алмаймын? Осынша азаптан кейін де жүрегім неге соған жабысып қалған? Неге Аллаға сол бір дұғамен қайта-қайта жүгінемін? Егер Алла оның менің нәсібім емес екенін білсе, неге бұл махаббатты жүрегімнен алып тастамады? Адамдар: "Тек қоя бер" дейді, бірақ қолымнан келсе, әлдеқашан істер едім. Ол оңай емес. Енді қорланғым келмейді. Қайта-қайта жараланғым немесе махаббатымның шынайылығын дәлелдеуге тиіс болғым келмейді. Бірақ оны сүймегендей кейіп те таныта алмаймын, себебі сүйемін. Жүрегім ақылға бағынбайды. Мүмкін, мен қате сұрап жүрген шығармын. Үнемі Алладан оны тілей бергеннен гөрі, маған шын хикметті нәрсені беруін сұрауым керек шығар, тіпті жүрегім оны қазір түсінбесе де. Бірақ бұл ой мені шынымды айтсам қорқытады, себебі тереңде, мен үшін ең жақсы нәрсе онымен бірге болу деп үміттенемін әлі. Маған шын жүректен кеңес керек, әсіресе, осындайды бастан өткерген кісілерден. Бір адамды қатты сүйе тұра, жағдайдың сені ауырта беретінін білгенде, не істейсің? Жүрегің сенің тағдырыңа жазылмаған нәрсеге байланып қалғанда, Алланың қадіріне қалай сенемің? Жауаптарыңда жұмсақ болыңдаршы. Бұны бұрын бір жерде бөліскенмін, бірақ көмек алуыма мүмкіндік болмай жатып, жойылып кетті, сондықтан қайтадан тырысып тұрмын, себебі осы жағдайды түсінуге көмектесетін бір нәрсе естуге шынымен мұқтажбын.