Бұл өмір өте ауыр сезілгенде, жәннаттың уәдесі ғана жүрегімді тыныштандырады

Субханаллаһ, мен: 'Шын мәнінде сен үшін соңғы өмір осы өмірден қайырлы' деген аятқа жабысып жүрмін. Соңғы бір жыл ішінде балам денсаулық мәселелерімен күреседі, ал екі ай бұрын әкем дәрі-дәрмектен пайда болған асқынулардан кейін дүниеден озды – Аллаһ оған мейірім етсін. Міне, бұл кезде ақирет туралы ойлану маған тіреу болып келеді. Дүние мүлдем қуыс сияқты. Мен мүлдем шаршап, ішім сынғандай. Құранға жүгініп, көзімнен жасы ағады; жалғыз қалған сайын жылаймын. Бұл сынақтар еш аяқталмайтын сияқты. Әкемді жоғалту қайғысын мен өмірімнің соңына дейін әр күні алып жүремін. Балаларым өсіп-жетіледі, ал мен осы қиындықтардың салдарынан аналық сүйініштерін жіберіп алғанымды сезінуімден қорқамын. Бұрын уайым мен қобалжу болса, қазір бұл менің қазырам осы екен деген терен қайғыға айналды. Мен білемін, білемін, басқалардың тағдыры оңайырақ не қиынырақ – бұл Аллаһтың мен үшін белгілегені – бірақ бұл өте, өте қиын. Әкем дүниеден озғанға дейін мен әрқашан сенімді болып: 'Иншааллаһ, бәрі жақсарады' деп өзіме деп жүрдім. Ол кеткенге бірнеше ай қалғанда: 'Менікі бітті, мен енді ешқашан бұрынғыдай болмаймын' деді. Қазір мен: 'Бұл маған да сәйкес келе ме?' деп ойлаймын. Егер мен тағы 40 жыл өмір сүрсем, бұл тек көбірек жүрек сыздау ма? Қазір менің жалғыз үмітым – Аллаһтың мейірімі мен ақирет сұлулығына, әлхамдулиллаһ.