Жүрек алып жүруге тым ауыр болғанда
Ассалаумағалейкум, достар, бұл сәл ұзақтау болуы мүмкін, бірақ бұл туралы шынымен ашылатын ешкімім жоқ, сондықтан сәл эмоцияға берілсем, кешіріңіздер. Шынымды айтсам, енді өзіме шыдай алмай жүрмін. Менде өзімді құрметтеу қалмады, өз жаныма деген мейірім жоқ, тек әкем мен Алла үшін ғана алға жылжып келемін. Қалған отбасым қатты қайғырар еді деп ойлаймын, бірақ шынында ең үлкен уайымым – әкем. Бірнеше жыл бұрын анам Аллаға қайтты. Содан бері көбінесе жалғызбын, әкеммен бірге тұрсам да, күні бойы түнде ол келгенше жалғыз отырамын. Жалғыздыққа үйреніп қалдым – университетте 3 жыл өз бетімше тұрып, алғаш рет жақын достар таптым. Бірақ өзімді адам ретінде толық сәтсіздікке ұшырағандай сезінемін. Қол жеткізген кішкентай нәрселерім маған ештеңе білдірмейді. Өзімді бос орын алып жатқан, шынында құрметке лайық емес адам ретінде көремін. Достарымның құрметін жоғалттым, себебі уәде бергеннен кейін сол күнәға қайта түстім. Осы себептен өзімді де құрметтемейтін болдым. Шынымен өмірімнің қалған бөлігінде өзіммен бірге өмір сүруім керек пе? Неге басқа адамдар үшін өмір сүруді жалғастыруым керек? Неге тағы бір күнді өткізу үшін өзімді күштеуім керек? Алланың мейірімінен үмітім үзілген жоқ, өзімнен үмітім үзілді. Мұны жалғастырғым келмейді. Достарыма сүйенгім келмейді, өйткені ең жақын досым мені өзінің ең жақын досы деп айтпас еді. Басқалары да солай. Мен тек орын толтырушы адаммын. Неге қоғаммен байланысты толық үзіп тастай алмаймын? Неге адамдармен байланыста болу өмір салты бізге күшпен таңылған? Бұл маған түсініксіз. Мен ешкімге ешқандай құнды емеспін. Күнәларым үшін өзімді жек көремін, Алладан сансыз рет кешірім сұрадым. Аллаға толық құлшылық еткім келсе, мұны тауда ешкім маған тәуелді емес, мен де ешкімге тәуелді емес жерде істегім келсе, неге әлі де басқалармен байланыста болуым керек? Егер мен осындай көңіл қалдырушы болсам, неге үлкен істерге және үлкен жетістіктерге тағайындалғансың деп естудің орнына, мені жайыма қалдыра алмайды? Тіпті сол үшін де адамдармен күресуім керек. Мен адамдардан шаршадым. Басқалар үшін тірі қалуым керектігін білуден шаршадым, олар мені ойламайтын шығар және біраз уақыттан кейін ұмытып кетер еді. Менің құндылығым қашан адамдарға байланғанын білмеймін, бірақ қазір ол байланыс үзілмейтін сияқты және мен онымен өмір сүруім керек. Аяқтау туралы ойлау маған біртүрлі тыныштық береді, бұл өз қолымда деген оймен, бірақ Алла рұқсат етпегендіктен өзімді тоқтатамын. Бірақ неге, неге мен өмір сүрмей-ақ қоятын нәрселерге сонша төзуім керек? Достарымнан алыстай бастадым. Бұл кезде ешкім менің қиналысымды шынымен ойламайды деп ойлаймын және шынымды айтсам, неге олар ойлауы керек? Бұл менің проблемаларым, мен бұл қателіктердің барлығын өзіме келтірдім. Неге мен оны өзіме қарсы қолдана алмаймын? Мен тек жоғалғым келеді, сонда енді өзіммен айналыспаймын. Менде ешқандай құндылық жоқ. Ешқашан болады деп ойламаймын. Мен өз проблемаларымнан алшақтауға тырысып, басқаларға жабысатын жалқау адаммын. Жақында бәрін аяқтауым мүмкін, Алла мені кешіреді деп дұға етемін.