Шаршадым және кеңес іздеймін

Ассаламу алейкум баршаңызға, Қалай дұрыс айтарымды білмеймін, бірақ біраз уақыттан бері менде ештеңеге қызығушылықтың жоғалуы, эмоциялық жағынан тегістеліп қалу, және жай ғана ештеңеден ләззат алмау сезімі бар. Бұл шамамен екі жыл болды, және ең өкініштісі, бұған дейін мен шынымен бақытты едім, себебі Аллаға жақындығымды сезінетінмін. Намаз оқитынмын, Құран оқитынмын, зікір айтатынмын, тағы басқа. Осының өзі маған тыныштық беретін. Бұл дүниенің сынақ екенін және оған жабысып қалмау керектігін түсінемін, бірақ әлі де өзімді жоғалғандай сезінемін және біраз кеңеске мұқтажбын. Мен барлық нәрседен – адамдардан, өзімнен, және ең қиыны, дінімнен – ажырап қалғандай сезінемін. Ең ауыры – мен Аллаға жақын болғым келеді. Иманның тәттілігін шынымен сағынамын. Намазымда, дұғаларымда, Құран оқығанда бірдеңе сезінуді сағынамын. Жұмсақ жүректі сағынамын. Қазір бәрі бос және қуыс, тіпті ішімде әлі де бір нәрсеге алаңдаймын және бағыт іздеймін. Ойыма келгеннің бәрін жасап көрдім. Терапия, күнделікті тәртіпке ұстану, өзімді жақсартуға тырысу, өзімді мәжбүрлеп тұрақты болуға ұмтылу, үнемі дұға ету, еске салатын нәрселер тыңдау, әдеттерімді ауыстыру, рухани қайта байланыс орнатуға талпыну, бірақ әйтеуір әлі де жүрегім өлі сияқты күйде тұрып қалдым. Жағдай соншалықты нашарлап кетті, тіпті бұрын ұнататын көп нәрсемді тастадым. Бәлкім, мұны басқа біреу басынан өткеріп, шығар жол тапқан болса, білгім келеді деп жазып отырмын. Іштей эмоциялық тұрғыдан өлі болып сезінгенде, Аллаға қалай бет бұруды жалғастырасыз? Ештеңе сезінбей тұрғанда, ықылас пен байланысты қалай қайта құрасыз? Өтінемін, мен үшін дұға жасаңыздар. Мен осылай қалғым келмейді. Алладан мені қайта тура жолға салып, иманның сол тәттілігін таттыруын ғана тілеймін. Жазакуму Аллаһу хайран.