Әділет туралы түсінігіміздің үлкен нәрсеге нұсқайтынын ойлау, әлхамдулиллаһ.

Әлем өте қатыгез немесе әділетсіз көрінетінін байқағансыз ба? Бірақ тоқтап, өзіңізге сұраңыз: біз "әділеттілік" туралы түсінікті әуелі қайдан алдық? Егер бәрі бастапқыдан соңына дейін мүлдем мағынасыз болса, онда неге біздің әрқайсымызда бәрі басқаша болуы керек деген соншалықты күшті сезім бар? Сіз түзудің қандай екенін елестетпей, сызықты қисық деп атай алмайсыз. Мен кейде әділеттілік тек менің жеке сезімім ғана – ешқандай шындық емес деп өз-өзіме айтуға тырыстым. Бірақ содан кейін бүкіл бұл құдайлық тәртіпке қарсы наразылығым ыдырап кететін еді, өйткені бұл наразылық әлемді шын мәнінде әділетсіз деуге негізделген, тек ол менің қалауымға сәйкес келмейді дегенге емес. Сондықтан Аллаһтың бар еместігі – яғни, барлық шындықтың мағынасыз екендігі жөнінде дауласқанда, мен өзімнің әділет туралы түсінігім секілді мағынасы бар шындықтың бір бөлігіне сүйеніп қалдым. Бұл иманды тастаудың тым қарапайым шешім болуы мүмкін екенін түсіндіреді. Егер бүкіл Әлемде шын мәнінде ешқандай мағына болмаса, біз оның мағынасыз екенін тіпті тани алмас едік – жерде ешқандай жарық болмаса және оны көретін көздер болмаса, біз қараңғылықтың не екенін біле алмас едік. Бұл сөздің өзі ешқандай мағынасы болмас еді. СубханАллаһ.