Өте Ауыр Кезеңнен Өту
Әссәләмү-ғәләйкүм балалар. Мен қазір өте стрессті кезеңдемін. Құран оқуға, тыңдауға, бес намазды да оқуға тырысамын, бірақ Фәжр намазын ұйығып түрегелмей қалдырып жіберу мені түбегейлі мұңайтады. Рамазан аяқталғаннан бері өзімдей сезілмеймін. Сүйектің үнсіз үні әрдайым тынышсыздандырады, соңғы кезде иманым әлсіреп, тіпті жүректе азан дауысын естігу қиын болып тұр. Үйден алыс оқимын және мұнда сөйлесетін досым жоқ. Ата-анамға телефонмен сөйлесу күнімде аздаған қуаныш сезінетін жалғыз уақыт. Мен жалғыз қалмау үшін бір сағат болса да сөйлесуді ұзартуға тырысамын, бірақ олардың да өз өмірі бар екенін білемін. Соңғы апта бойы миымда бір қорқынышты ой айналып жатыр – мен өмірімді аяқтағым келеді. Астағфирулла, мен бұған әрекет жасайтын емеспін және бұл Аллаһ Т.Ә.-нің сынағы екенін, жеңілдік келетінін білемін, бірақ қазір мен тек сезімсіздік сезіміндемін. Мені жұмыс немесе тағы да тырысу қызықтырмайды. Мен тіпті үлкен күнәларға да батпаймын, тек стресстің бостығына тұрып қалғандаймын. Мантықты тұрғыдан алғанда, менің жағдайым тіпті сонша нашар емес, бұл шағымдануым үшін өзімді одан да жаман сезінуге мәжбүрлейді. Бірақ шындығы, көпшілік адамның кем дегенде бір сенімді досы бар, ал менің шынымен ашық сөйлесетін ешкімім жоқ. Отбасыммен сөйлесем, сәтсіз сияқты көрінгім келмейді. Ал түнде дұға қылғанда, бұл иманым ең төменгі деңгейде болғандықтан, байланысым үзілгендей бос сезіледі. Шынымен де кез келген кеңеске риза боламын. Біздің әрқайсымыздың Аллаһ Т.Ә.-ден әртүрлі сынақтарымыз бар екенін білемін. Сіздердің көпшілігіңіз әлдеқайда қиындықтардан өткен боларсыз деп сенемін. Аллаһ сіздерге жақсылық берсін.