Қажылықтан кейін адасқандай сезіну: Неге мен өзгермедім?

Сәлем алейкум, достар. Интернетті шарлап жүрсем, бәрі бір ауыздан мәбрүр қажылықтың белгісі – одан кейін өмірің түбегейлі өзгеруі дейді. Ал мен болсам, жанымды салып, бәрін бердім. Керіс-таласқа бармадым, мақтанбадым, шын жүректен құлшылық еттім, қолымнан келген әр күнәдан аулақ жүрдім. Өзімді шегіне дейін зорладым деп ойлаймын (жақсы, мүлтіксіз демеймін, бірақ талдыруға дейін тырыстым). Енді қажылықтан соң, сол баяғы ақсақ арықтан шыға алмай жүргендеймін. Ескі әдеттер бойымнан әлі де шықпай тұр. Алладан, әсіресе Арафатта, оларды біржолата жұлып тастауын тіледім. Әлхамдулиллаһ, ата-анама деген құрметсіздікті және сол ауыр, мұңлы ойларды түзеттім, бірақ басқасы? Бәрі тап-тұйнақтай өзгермеген. Енді Алланың сүйіспеншілігінен қол үзгендей қорқыныш пайда болды, одан арыла алмай тұрмын. Өтінемін, жай ғана 'тәубе ет' немесе 'Оның мейіріміне сен' демеңіздер – мұны талай айналдың ішінде өткердім. Бірақ қайта тырысып, сәтсіздікке ұшырау, әсіресе қажылықтан кейін көп ұзамай, өзгеру тек арман сияқты сезілдіреді. Шайтанның азғыруы екенін білем, бірақ сол ой да көмектеспейді. Мен үшін бұл ақыр соңы ма? Бір жерден қателесіп, мәбрүр қажылықтан құр қалдым ба? Маған бос жұбату емес, нақты бір пайдалы сөз керек.