Түнгі 2-де талқан болып жылап отырып, Алладан бір сағат тыныштық сұрадым, сол сәтте ауруым жоғалды
Түнгі 1:50-де сыртта тұрдым, құлағымда құлақаспап, мүлдем қирап қалдым. Ойым бір сәтке тынбай, ауыр естеліктерге, жарақаттарға батып, бұрынғы өмірімді сағынып, басымнан өткеннің бәріне батып бара жаттым. Көзімнен жас төгіліп, ашуланып, өзімді кінәлі сезініп, күн сайын осы салмақты көтеріп шаршап-шалдығып кеттім. Шын мәнінде, көз жасымды тыймай, бір досыма мына хабарды теріп жібердім: "Ашуланғым келмейді, бауырым, білмейм. Тек 1 күн осы сезімсіз өтсе екен, уа Алла, кем дегенде 1 күн өзімді жақсы сезінуге рұқсат ет, егер ол да көп болса, бір сағат болса да" Сол сәттен кейін... тыныштық. Ойлар, шу, жылау, ашу, қайғы - пүш, бәрі жоғалып кетті. Толық хаостан және еңіреуден таза бос кеңістік пен тыныштыққа ауыстым. Ант етемін, бұрын мұндайды ешқашан сезбегенмін. Басым әдетте өткенімнен тынбайтын дауыл сияқты, бірақ бүгін түнде бәрі бір сәтте тыныштыққа айналды. Мен жақында исламға қайта оралып, араб тілін де үйрене бастадым (ұзақ тарих, бәлкім басқа кезде айтармын), бірақ субханаллаһ. Сіз мұны кездейсоқтық десеңіз де, мен бұны қабыл болған дұға деймін. Осыны жазып отырып, терең бір бақыт сезінемін, бірақ шынымды айтсам, таңғалу да бар - барлық сол ауырлықтан көзді ашып-жұмғанша толық сакинәге қалай жетуге болады? Алла маған сол сұраған сәтімде жеңілдікті берді. Осыны бір жерде бөлісуге мәжбүр болдым, өйткені дәл қазір таңғалудан басым айналып тұр.