Тәкаппарлыққа түсіп қалудан қорқу

Ассалаумағалейкум, бәріне. Мен Үндістаннанмын және, әлхамдулиллаһ, жеті жасымнан бастап намаз оқып келемін, ал Исламды байыппен ұстана бастағаныма былтыр ғана болды. Бәрі жақсы болып жатқан еді, бірақ бірнеше ай бұрын сәләфи жолын ұстана бастадым. Не болғанын білмеймін, бірақ сәләфи мешітінде бірнеше жақсы достар таптым. Алайда, жергілікті мешіттерге барған сайын, кейде өзімді басқалардың істегені дұрыс емес деп ойлап қаламын-мәселен, үлкендердің барлығына топы киюге мәжбүрлеуі, өз тобын құрып, өздерін жоғары санауы немесе жамағаттық дұғада ұсынылған зікірлерді елемеуі. Бірақ, өкінішке қарай, бұл қазір менің ең үлкен алаңдаушылығым емес. Бірнеше апта бұрын, менің отбасыма немере аға-інілеріміздің намаз оқымайтынын бірнеше рет көрсетіп, оларға осы себепті менсінбей қарайтынымды байқадым, өзімді олардан артық сезіндім. Кеше, мен Раббымнан ұзақ уақыттан бері сезбеген қашықтықты сезіндім-бұл бұрын тақуалыққа жетпей тұрған күндерімдегі қараңғылықтың бір түрі еді. Содан кейін Хабыл мен Қабылдың оқиғасын естідім, онда айтушы Ибраһим пайғамбардың (а.с.) қаншалықты үлкен игілік жасағанын, бірақ соны Алладан (Азза уа Джалл) қабыл етуін сұрап дұға еткенін, және Пайғамбардың (с.а.у.) адамдарды игі амалдарының қабыл болуын сұрап дұға етуге ынталандырғанын айтты. Міне, сонда мен өзімнің ең үлкен кемшілігімді түсіндім. Мен өзімнің тақуалығымды, күні-түні зікір етуімді, намаздарымды, талпыныстарымды-олардың қабыл болуын сұрамай, жай ғана қабыл болды деп ойлап келіппін. Бұрын мазақ ететін нәрсеме айналып бара жатырмын ба деп қорқамын. Сол қысқа қараңғылық кезеңі мені қатты шошытты, сондықтан дереу Тәубе намазын оқыдым. Әдетте мен көпшілік алдында эмоцияға берілмеймін, бірақ маған шынымен көмек керек. Кімде-кім маған қарапайымдылықты сақтауға, осы эгодан арылуға және өзімді басқалардан аз да болса артық санауды тоқтатуға көмектесетін YouTube сериясын немесе бірдеңе ұсынса, өте риза болар едім. Джазакумуллаһу хойр.