Ауыр жүрек: Бауырымның зорлық-зомбылығы және менің шегім
Бисмиллә, мен мұны ауыр жүрекпен жазып отырмын, мұсылман бауырлардан кеңес сұраймын. Менің інім, шамамен 17-18 жаста, анамызға жылдар бойы зорлық көрсетіп келеді. Оны бауырым деп атауымның өзі жаныма батады, бірақ түсінікті болу үшін солай айтамын. Ол темекі шегіп ұсталды, мен оның одан да жаман нәрселерге, мүмкін есірткіге әуес болуынан қорқамын. Анамыз бізді жалғыз өзі тәрбиелеп, көп нәрсесін құрбан етті, отбасымызда ешкім оның бұлай істегенін көрмеген. Жақында ол анамды мойнынан алып, кейін анам басы айналып әрең тұрды. Ол мұны басында бізден жасырды, ұрыс шығады деп қорықты. Оның анама лақтырған сөздері жиіркенішті - ол анам оны ешқашан ойламады дейді, сараңсың дейді, касталық тиісулер айтады, тіпті марқұм атамызға да дөрекілік көрсетіп, оның некелерін келемеждейді. Ол анамды ұрды және көбіне бір бұзақыдай әрекет етіп, оның бетіне келіп қорқытады. Жүрек ауырады. Мен анама оның жолы туралы ескертуді 10 жасымнан бастап айтып келемін. Соңғы 7-8 жыл бойы араласуға тырыстым, бірақ әр жолы өзім кінәлі болып, проблеманы өзім шығарғандай көрінемін. Қазір ешқайсымыз тізгіндей алмайтын әбірге түстік. Анамның сабыры түгел таусылып, оған бірнеше рет ашуланып, қарғыс айтты. Жағдайды сөзбен шешпек болсам, әдетте анам жылап, інім екеуміз төбелесіп, кейін мен өкінішпен одан кешірім сұрайтындай аяқталады. Бұл шеңбер сансыз рет қайталанды. Мен шаршадым. Мен оның мінезін өзгерте алатынымды енді ойламаймын. Әр әрекет мені жауыз ретінде көрсетеді. Өз жұмысым, міндеттерім, болашағымды ойлауым керек. Әкеміз жоқ, анам біз үшін бәрін берді - оның арқасында біз мұндамыз. Оның азап шеккенін көру - азаптың өзі. Менің сұрағым мынау: Егер мен енді араласудан бас тартсам, күнәhар боламын ба? Мен шынымен 7 жылдан астам тырыстым, және әр жолы бұл тек артық ауырту әкелді - анам жылайды, мен онымен ұрсысамын, бәріміз зардап шегеміз. Менің араласуым тек жағдайды нашарлататын сияқты көрінеді. ЖазакаАллаһу хайран кез келген ақыл-кеңес үшін.