Tafiyata Wajen Samun Addini Na Gaskiya

Salamu alaikum kowa. Ni mace ce ’yar shekara 25, an haife ni kuma na girma a cikin iyalin Shi’a. Tun ina yarinya, ina matukar son Allah-kamar abokina na kud-da-kud, wanda nake magana da shi kullum. Ko da ba ni da ilimi sosai, idan wani ya ce wani abu mara kyau game da Musulunci, nakan yi fushi da gaske, duk da ban yi karatu mai zurfi ba. A kullum ni mutum mai tunani ne, mai zurfafa tunani a kan abubuwa da gina dabi’u na kaina. Misali, ban taba damuwa da soyayya ko samarin ba; burina shi ne in sami miji, alhamdulillah. Kafin in raba wahalolina, don Allah mu guji muhawarar kungiyoyi-a ganina, dukkanmu Musulmai ne, kawai da fahimta daban-daban. Kusan shekaru biyu da suka wuce, na shiga halin kunci. Na yi wata daya a kwance, ina wayata, ba ni da sha’awar wannan duniyar, kusan ina cikin damuwa. Sai na sami wani mummunan mafarki mai ban tsoro (sleep paralysis). Na farka a firgice kuma na kasa sake yin barci. Sai na tashi na yi Sallar Asuba, bayan na yi makonni ban yi ta ba. Wannan ya kawo mini kwanciyar hankali da nutsuwa, sai kuma kwatsam na fara sha’awar Musulunci. A nan ne tafiyata ta gaskiya ta fara. Na karanta Alkur’ani da Turanci sa’ad da nake sauraron larabci a YouTube. Abin ya yi mini dadi-duk tambayoyina sun sami amsa, kuma tunanina ya fara bayyana. Bayan wata daya ko uku, na yanke shawarar sanya hijabi. Na taba gwadawa a baya, amma matsin lamba daga iyali ya sa na cire-ina da rauni a lokacin. Amma wannan karon, imanina ya yi karfi sosai har na yi wa kaina alkawarin ba zan cire shi ba, ko ma me ya faru. Alhamdulillah, har yanzu ina sanye da shi, kuma duk da cewa har yanzu suna matsa mini, na dage. A hankali, na fara yin sallah a kan lokaci, ciki har da Asuba, na kara koyon Musulunci, da kuma guje wa musafaha da mazan da ba muharramai ba (a sanin cewa kawuna babu laifi, ko da yake iyalina ba su sani ba). Babban kalubale a yanzu shi ne cin kajin halal-ina matukar son hakan, amma ban san yadda zan sarrafa shi ba. Iyalina na iya zama masu wahala, gaskiya. Suna son tsokanata idan suka ga ina kokarin aiwatar da addinina. Alal misali, idan na ce ina son in auri namijin Musulmi na gari wanda zai jagoranci, ya kare, ya ba da abinci, kuma ya bi umarnin Allah, musamman guje wa riba, sai mu yi jayayya. Ba wai kawai suna yin haka ba-suna son in ɗauki lamunin mota da riba! Yana ba ni ciwon kai. Sun yi imanin cewa muddin kana da zuciya ta gari, za ka shiga Aljanna, ko kuma babana ya ce Makka karya ce kuma na aljanu. Na yi dariya na ce na san inda kake samun wannan-daga Ahmadi Religion of Peace and Light. Ina jin kamar ban dace da iyalina ba ko kaɗan. Nakan yi fushi, duk da na san bai kamata ba, don haka hanya ɗaya tak ta yin haƙuri ita ce nisantar da kaina, ina ganinsu sau ɗaya ko biyu a wata kawai. Ɗan’uwana ya tambaye me ya sa ba na ziyartarsu, sai na yi murmushi kawai. Ba ni da sha’awar ziyarar-kawai ina tunanin ko za su sake lalata mini kwanciyar hankali. Ba zan iya barin kowa ya raina ni ba; ina da dabi’u na da dokoki na, kuma ra’ayin wasu ba zai canza ni ba. Na kuma karkata zuwa ga fahimtar Sunni a fannin tauhidi da ayyuka, amma ina ɗaukar kaina a matsayin Musulma wadda take bauta wa Allah da gaske. Akidun Shi’a ba su da ma’ana a gare ni, tare da dukkan girmamawa. Ni ba mai saurin motsin rai ba ce, kuma Allah kaɗai nake roƙon taimako. Amma iyalin mahaifiyata suna aiko mini da bidiyoyin mutane suna dukan kansu saboda Hussain, suna cewa watakila hakan zai shiryar da ni, insha’Allah. Ni dai na amsa “insha’Allah” tare da emoji na murmushi, ina guje wa jayayya.