چرا اسلام را پذیرفتم - پر کردن خلأ بود، نه صرفاً خوب بودن

من به دین روی آوردم چون چیزی مهم در زندگی‌ام کم بود. قبل از پیدا کردن ایمان، درونم احساس خلأ می‌کردم و آرامش واقعی نداشتم. راه‌های مختلفی را امتحان کردم-تمرین‌های معنوی، بودیسم، و راه‌های دیگر-تا اینکه بالاخره اسلام را کشف کردم. از آن موقع بود که شروع کردم به تجربه کردن چیزی اصیل در زندگیم به جای دنبال کردن لذت‌های پوچ. البته که اسلام به ما راهنمایی برای زندگی خوب می‌دهد و یادمان می‌دهد با حرف یا عملمان به دیگران آسیب نزنیم، اما دلیل واقعی که من اسلام را پذیرفتم این بود که از آن خلأیی که از دنبال کردن لذت‌های موقت می‌آمد فرار کنم. مرا یاد این آیه قرآن می‌اندازد که واقعاً تجربه من قبل از پیدا کردن ایمان را منعکس می‌کند: "و هر کس از یاد من روی گرداند، یقیناً زندگی‌ای تنگ خواهد داشت و روز قیامت او را نابینا محشور می‌کنیم." (قرآن ۱۲۴:۲۰)