چرا وقتی به الله فکر میکنم یا قرآن میخوانم اشک میریزم؟
السلام علیکم همه دوستان، میخواستم چیزی که مدتهاست در ذهنم هست را با شما به اشتراک بگذارم و ببینم کس دیگری این حس را دارد یا نه. هر وقت نماز میخوانم، قرآن تلاوت میکنم یا به آیات و احادیثی درباره رحمت الهی برمیخورم، احساساتم سرریز میشود. گاهی فقط چشمانم پر از اشک میشود و گاهی هم واقعاً گریه میکنم. و این فقط در خلوت نیست-حتی وقتی در مسیر هستم، مثلاً در مسیر رفتوآمد، اگر چیزی در مورد اسلام میخوانم که تکاندهنده است این اتفاق میافتد. بیان این حس سخت است، اما انگار قلبم هر بار که به الله فکر میکنم یا در کلامش غرق میشوم، آب میشود. من کاملاً آگاهم که از کمال فاصله دارم و کاستیهای خودم را دارم، که گاهی باعث میشود در مورد این واکنش خود فکر کنم. ما اغلب شنیدهایم که قلب سخت نشانه دوری از خداست، ولی قلب من احساس متضادی دارد-وقتی پای مسائل ایمان میرسد به شدت نرم و حساس میشود. آیا کس دیگری چنین تجربهای داشته است؟ آیا بینش اسلامی یا توضیحی از سوی علمای دین در این باره وجود دارد؟ آیا این میتواند برکت رحمت الهی باشد یا صرفاً یک واکنش عاطفی است؟ از شما برای افکارتان پیشاپیش ممنونم، جَزاکُمُ اللهُ خَیراً.