وقتی احساس میکنی خداوند واقعاً دارد گوش میدهد

السلام علیکم به همه، میخواستم چند لحظه را با شما در میان بگذارم که واقعاً ایمانم را تقویت کردند-شاید برای دیگران هم امیدبخش باشد. گاهی آدم فکر میکند آیا دعاهایش اصلاً به آسمانها میرسد یا نه، اما بعد نشانههای کوچکی میآیند که حسشان کاملاً متفاوت است. خب، اولین بار: روز واقعاً سختی داشتم بعد از برخورد ناعادلانه کسی. تازه از باشگاه برگشته بودم و توی ماشینم نشسته بودم و کاملاً در هم شکسته بودم، بلند بلند دعا میکردم و به خدا میگفتم چقدر آزرده شدم، که من خالص بودم و لیاقتش را نداشتم. وقتی داشتم به داخل حیاط خانه میپیچیدم، رادیو را روشن کردم و خودش اتوماتیک رفت روی ایستگاه قرآن. آیهای که پخش میشد این بود: **وَاصْبِرْ حَتَّىٰ يَحْكُمَ اللَّهُ وَهُوَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ** سبحان‌الله، حس کردم مثل یک جواب مستقیم بود که باید صبر کنم و شکیبایی پیشه کنم. بعد، بعد از رمضان، یه جورایی دلمالگی داشتم. همه ماه آنقدر دعا کرده بودم، مخصوصاً درباره همان موقعیت و برای پیدا کردن همسری شایسته، و انگار هیچ چیز تغییر نمیکرد. شروع کردم به این فکر که آیا خداوند اصلاً دعاهایم را میپذیرد یا نه. یک بعدازظهر، بعد از نماز عصر، آن احساس تنهایی واقعاً سنگینی میکرد، و وسط دعاهایم گریه کردم، و بی‌وقفه تکرار میکردم: **رَبِّ لَا تَذَرْنِي فَرْدًا وَأَنتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ** من کلی کارها را به تنهایی انجام دادهام و راستش میترسیدم که همیشه تنها بمانم. فردای همان روز، یکی از دوستان نزدیکم ناگهانی بهم زنگ زد. گفت که خواب من را دیده-من با مردی خیلی مهربان و خوش‌قیافه نامزد کرده بودم، و واقعاً خوشحال و آرام به نظر میرسیدم. وقتی این را گفت، من یکدفعه زدم زیر گریه. حس کردم یک اطمینان‌بخشی واضح از طرف خداوند است که صدایم را شنیده، حتی وقتی خودم شک داشتم. یادتان باشد، خداوند همیشه در حال شنیدن است، حتی در سکوت. دعاهایت هرگز هدر نمیروند. جزاکم الله خیراً برای خواندن.