همبستگی - آیا داریم اجازه می‌دیم که از دست بره؟

السلام علیکم برادران و خواهران، همه ما می‌دانیم که مسلمانان در دنیا با چالش‌ها و تبعیض‌های زیادی روبرو هستند. مردم سعی می‌کنند بین ما تفرقه بندازند و در حالی که امیدوار بودم مردان و زنان عادی مسلمان متحد بمانند، نگرانم که اینطور نیست. چرا من مرتب می‌بینم که تنش‌ها به صورت زن در مقابل مرد یا مرد در مقابل زن مطرح می‌شن؟ اغلب این مسائل به‌طور غیرمستقیم مطرح می‌شن و از یک مثال برای کلیشه‌سازی یک جنس استفاده می‌کنن. چرا مقایسه‌هایی مثل "مسلمان بازگشتی" در مقابل "مسلمان زاده" خیلی رایج شده؟ ما انتخاب نمی‌کنیم که کی به الله نزدیک‌تره - این قضاوت با خداست. چرا بعضی‌ها ایده‌های خارجی مثل قرمز کردن، نسخه‌های افراطی فمینیسم، یا ایده‌های جدایی‌افکن رو در پیش می‌گیرن و علیه مسلمان‌های دیگر استفاده می‌کنن؟ خیلی‌ها بدون اینکه متوجه بشن از این حرکات دفاع می‌کنن، در حالی که می‌تونه بین ما فاصله بندازه. چرا به نظر می‌رسه فرهنگ بیشتر از شخصیت و ایمان اهمیت داره وقتی می‌خواهیم کی رو به مسجد یا دایره‌هامون欢迎 کنیم؟ احساسی می‌کنم که افرادی که می‌خوان ما رو از هم جدا کنن، نه فقط در سطح کشورها بلکه بین مسلمان‌های روزمره هم موفق شدن. خیلی از افراد جوان‌تر به نظر می‌رسه که این نگرش‌های جدایی‌افکن رو پذیرفتن. من فکر می‌کنم که خودپسندی و حس برتری اخلاقی در بخش‌هایی از جامعه ما ریشه داره. می‌خوام که اشتباه کنم - بهم بگو چطور در اشتباهم - اما این چیزیه که اغلب متوجه می‌شم. وحدت از همیشه مهم‌تره، ولی این رو به اندازه‌ای که امیدوار بودم نمی‌بینم. یادی از افتادگی و به هم بودن: "الله را پرستش کنید و هیچ چیزی را با او شریک نسازید و نسبت به والدین نیکی کنید و به خویشاوندان و یتیمان و نیازمندان و همسایه نزدیک و همسایه دور و هم‌نشین در کنار خود و مسافر و کسانی که دست راست شما مالک آن‌هاست نیکی کنید. به حقیقت، الله خودپرست و خودپسند را دوست ندارد." (قرآن ۴:۳۶) خداوند ما را به تواضع هدایت کند و وحدت ما را تقویت کند.