سفر حضرت نوح (ع) و کشتی او: داستانی از صبر و ایمان

سلام بر همگی! بیایید درباره حضرت نوح (ع) صحبت کنیم، که به عنوان نوح شناخته می‌شود، سومین پیامبر بعد از ادریس (ع). او توسط خداوند انتخاب شد تا مردم را به راه راست هدایت کند و از شرک که در آن زمان همه‌جا بود، دور نماید. مردم آنقدر مغرور بودند که او را دیوانه می‌نامیدند و دعوت‌هایش به توبه را نادیده می‌گرفتند. برای ۹۵۰ سال، او خستگی‌ناپذیر موعظه کرد و بسیاری گوش‌هایشان را می‌بستند یا او را مسخره می‌کردند. تنها عده کمی گوش دادند و ایمان آوردند. با وجود همه توهین‌ها و تهدیدها، حضرت نوح (ع) هرگز تسلیم نشد. او به مأموریتش وفادار ماند و پیام خداوند را گسترش داد. پس از قرن‌ها، خداوند به او وحی کرد که کشتی بزرگی بسازد تا مؤمنان، جفت‌های حیوانات و آذوقه را حمل کند. با کمک گروه کوچکی از مؤمنان، آنها آن را تحت هدایت الهی ساختند-حتماً خیلی طول کشید، ولی فقط خداوند دقیقاً می‌داند! در حالی که کشتی را در خشکی می‌ساختند، کافران حتی بیشتر می‌خندیدند و او را مسخره می‌کردند. آنها نمی‌توانستند بفهمند چرا کشتی می‌سازد در حالی که آبی در اطراف نیست. اما حضرت نوح (ع) اجازه نداد حرف‌هایشان اعتمادش به برنامه خداوند را متزلزل کند. وقتی کشتی آماده شد، خداوند نشانه‌ای داد: آب از تنوری جوشیدن گرفت. آن زمان بود که مؤمنان و حیوانات را جمع کرد و آنها سوار شدند. سپس عذاب فرود آمد-باران سنگین و آب از زمین فوران کرد. کافران سعی کردند به کوه‌ها فرار کنند، اما فایده‌ای نداشت. سخت‌ترین بخش؟ حضرت نوح (ع) مجبور بود ببیند که پسرش خودش امتناع کرد که به او بپیوندد، و به جای آن انتخاب کرد که با مسخره‌کنندگان باشد و در سیل غرق شود. سبحان‌الله، حتماً این برای او بسیار دردناک بود. زمین کاملاً پوشیده شد و تنها کسانی که روی کشتی بودند نجات یافتند. وقتی خداوند فرمان داد باران بایستد، آب فروکش کرد و کشتی بر کوه جودی آرام گرفت. مؤمنان و حیوانات پیاده شدند و زندگی دوباره آغاز شد. خداوند حضرت نوح (ع) را به خاطر صبر و اطاعتش گرامی داشت و فرمود: 'سلام بر نوح در میان جهانیان' (۳۷:۷۹) و 'ما این‌گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم' (۳۷:۸۰). کاش از استواری او بیاموزیم، آمین!