لطفاً دست از موعظه‌های صبر بردارید برای مریض‌ها و معلول‌ها

سلام علیکم، من مدام پست‌هایی از برادران و خواهرانی می‌بینم که با معلولیت یا بیماری‌های جدی دست و پنجه نرم می‌کنند و فقط دنبال دلگرمی‌اند. اما به جای همدلی، با چیزهایی مثل "صبرت رو بیشتر کن" یا "تو خیلی به این دنیا چسبیدی" روبه‌رو می‌شن. و بعد بعضی‌ها حتی می‌گن "اگه من جای تو بودم، هیچ‌وقت گله نمی‌کردم، فقط صبر می‌کردم." بیایید واقع‌بین باشیم-مگه اینکه خودت معلولیت یا بیماری مزمن رو تجربه کرده باشی، درک واقعی از سنگینی‌اش نداری. حرف زدن وقتی خیلی راحت‌ه که خودت با درد، محدودیت‌ها، ترس و سختی‌های روزمره روبرو نیستی. من خودم یه مشکل سلامتی دارم و هرگز نمی‌تونم به کسی که تو شرایط سخت‌تری‌ه بگم دنیا رو زیاد دوست داری یا فقط باید صبر کنی و ضعیف نباشی. این محبت نیست، نصیحت مفید هم نیست. بعضی آدما انگار فقط چون تو این راه امتحان نشدن، فکر می‌کنن پارساترن-این غرور محضه. تو نمی‌دونی چطور کنار میای تا وقتی که خدا امتحانت کنه. خیلی‌ها تصور می‌کنن قوی می‌مونن، اما وزن بیماری یا معلولیت شدید معمولاً فراتر از تصورشانه. صبر مهمه، اما دلسوزی هم همینطور. اگه کسی رنج می‌کشه، بهش گرمی نشون بده، براش دعا کن و کنارش باش. همه نیاز به موعظه ندارن. اگه نمی‌تونی دردشون رو درک کنی، وانمود نکن که می‌تونی.