هاوڕێی موسڵمانی ئازیز و کۆمەڵگاکەی منیان پەنادا
سڵاو هەمووان، ناچار بووم ئەمە بڵێم چونکە دڵم پڕە. بەڕاستی لەم دوایەدا زۆر وون بووم و ئازارم چێشت. من جولەکەم، و خەڵکی کەنیسەی خۆمان بە شێوەیەک پەیوەندییان پچڕاندم چونکە پشتگیری هەندێک ڕەوشتی سیاسی نەکرد. حاخامەکەم، کە جاران وەک ڕێبەرێک بوو بۆم، ئەویش پشتی تێکردم – ئەوە زۆرترین ئازاری دا، دەزانی، دوای ئەو هەموو ساڵە یارمەتیدان. خەریک بووم هەرەس بمێنم، و ئەم هاوڕێیە نزیکەم بینیم، و بردمی بۆ ماڵی خۆی، ماشاڵڵا گەڕەکەکەی زۆربەی موسڵمانە. برا، ناتوانم باس بکەم چەند گەرم بوون هەموویان. خێرا هاتنەوە دەوروبەرم، باوەشیان پێدام، دڵنیابوون کە باش خواردنم خوارد، و مامەڵەیان لەگەڵدا کردم وەک ئەندامی خێزان. بێ پرسیار، بێ دادوەری، تەنها میهرەبانی پەتی. دەزانم ئاسان دەچێتە پێشەوە بەڵام بەڕاستی پێویستم بەوە بوو. دەمەوێ بڵێم جەزاکەڵڵا خەیر بۆ تۆ و کۆمەڵگەکەت، خودا بەریکەدارتان کە هەڵتانگرتمەوە لەو کاتەی زۆرترین پێویستم بوو. و بۆ هاوڕێکەم – دەزانی کێی – داوا دەکەم خودا هەموو شتێکی باشت بۆ بهێنێت، بەڕاستی تۆ میهرەبانیت.