Ürək daşımaq üçün çox ağırlaşanda

Əssalamu aleykum dostlar, bu biraz uzun ola bilər amma bu barədə heç kimə açıla bilmirəm, ona görə bir az emosional olsam üzr istəyirəm. Düzünü desəm, artıq özümə dözə bilmirəm. İçimdə heç bir özünə hörmət qalmayıb, öz ruhuma qarşı heç bir şəfqət yoxdur, atamdan və Allahdan başqa irəliləməyim üçün bir səbəb də qalmayıb. Ailəmin qalanı yəqin ki, ürəkdən kədərlənər, amma düzü, ən böyük qorxum atamdır. Bir neçə il əvvəl anam Allaha qovuşdu. O vaxtdan bəri əsasən təkəm, atamla yaşasam da, gecə evə gələnə qədər bütün günü tək keçirirəm. Tənhalığa öyrəşmişəm – universitetdə 3 il tək yaşadım və ilk dəfə bir neçə yaxın dost qazandım. Amma özümü tam bir insan kimi uğursuz hiss edirəm. Etdiyim kiçik şeylərin mənim üçün heç bir mənası yoxdur. Özümü boş yerə yer tutan biri kimi görürəm, düzünü desəm, hörmətə layiq olmayan biriyəm. Dostlarımın hörmətini itirmişəm, çünki söz verdikdən sonra eyni günaha təkrar düşdüm. Buna görə özümə olan hörmətimi də itirdim. Doğrudan da, ömrümün sonuna qədər özümlə yaşamalıyam? Niyə başqaları üçün yaşamağa davam etməliyəm? Niyə bir günü də keçirmək üçün özümü məcbur etməliyəm? Allahın rəhmətindən ümidimi itirməmişəm, özümdən ümidimi itirmişəm. Bunu etməyə davam etmək istəmirəm. Dostlarıma söykənmək istəmirəm, çünki yaxın dostum məni yəqin ki, özünün yaxın dostu saymaz. Hamısı üçün belədir. Mən sadəcə bir yer tutan adamam. Niyə cəmiyyətlə tamamilə əlaqəni kəsə bilmirəm? Niyə insanlarla bağlı qalmaq həyat tərzi bizə məcbur edilir? Mənə məntiqli gəlmir. Heç kim üçün bir dəyərim yoxdur. Etdiyim günahlara görə özümə nifrət edirəm, saysız dəfə Allahdan bağışlanma diləmişəm. Əgər tam olaraq Allaha ibadət etmək istəsəm, ki, bunu heç kimin mənə bağlı olmadığı, mənim də heç kimə bağlı olmadığım dağlarda etmək istərdim, niyə hələ də başqaları ilə əlaqədə qalmalıyam? Əgər belə bir xəyal qırıqlığıyamsa, niyə böyük işlərə, daha böyük nailiyyətlərə taleyim olduğunu eşitmək əvəzinə sadəcə tək buraxıla bilmirəm? Hətta bunun üçün də insanlarla ünsiyyət qurmalı olacam. İnsanlardan bezmişəm. Yəqin ki, vecinə olmayan, bir müddət sonra unudacaq başqaları üçün sağ qalmalı olduğumu bilməkdən yorulmuşam. Dəyərimin nə vaxt insanlara bağlandığını bilmirəm, amma indi elə hiss olunur ki, bu ayrıla bilməz və bununla yaşamaq məcburiyyətindəyəm. Bunu bitirməyi düşünmək, əlimdə olması mənə qəribə bir rahatlıq verir, amma Allah razı qalmaz deyə özümü saxlayıram. Amma niyə, niyə onsuz da yaşaya biləcəyim bu qədər şeyə dözməliyəm? Dostlarımdan uzaqlaşmağa başlamışam. Düşünmürəm ki, kimsə bu nöqtədə mənim çətinliklərimlə həqiqətən maraqlanır, düzünü desəm, niyə maraqlansınlar ki? Bunlar mənim problemlərimdir, bütün bu səhvləri özüm gətirdim başıma. Niyə bunun əvəzini özümdən çıxa bilmirəm? Sadəcə yox olmaq istəyirəm ki, daha özümlə məşğul olmaq məcburiyyətində qalmayım. İndi heç bir dəyərim yoxdur. Gələcəkdə də olacağını düşünmürəm. Mən sadəcə, problemlərimdən qaçmaq üçün başqalarına yapışan tənbəl biriyəm. Tezliklə hər şeyi bitirə bilərəm, dua edirəm Allah məni bağışlasın.