Tək Qız Olaraq Ailəmlə Mübarizə

Əssəlamu Əleykum. Səbrim tükənmək üzrədi, sadəcə bunu dilə gətirmək istəyirəm. Mən beş uşağın ən böyüyüyəm – dörd qardaşın arasında tək qızam. Anam klassik oğlan anasıdı, oğlanlarını sırf kişi olduqları üçün sanki ilahiləşdirir. Ona qarşı hörmətsizlik edirlər, söyüş söyürlər, amma yenə də onları tərif yağışına tutur. Mən isə hamının ağzının payını yeyirəm. Evdə nə pislik olsa, günahkar mən olur, hətta mənə "öl" deyilən vaxtlar da olub. Anam ona bənzəmədiyim üçün mənə qarşı kinlidir. Özü daha müasirdir, İslamı çox yaşamır, dar, açıq-saçıq paltarlar geyinib bayıra çıxmağı xoşlayır. Mən isə tam əksiyəm – dinimə əməl edirəm, heç vaxt açıq paltar geyinməmişəm, lazımsız yerə bayıra çıxmıram, öz halımdayam. Sadəliyimə nifrət edir, hətta hicab taxmağa da icazə vermir. Üstəlik, heç vaxt qız övladı istəməyib, dəyərimin heç nə olmadığını davamlı olaraq üzümə vurur. İslamda oğlanlara aid olan rolları zorla mənə gördürür. Beş ildir iş axtarıram, bir nəticə yoxdur. İki il əvvəl biznes ixtisası üzrə məzun oldum, amma bu diplom heç bir qapı açmadığı üçün dərin peşmançılıq çəkirəm. Anam özümü dolandırmağımı tələb edir, bir dəfə mən atamdan cib xərcliyi istəyəndə dəhşətli əsəbiləşdi, "bu yaşda atandan heç nə istəməyə haqqın yoxdu, işləməlisən" deyib. Sözün düzü, işəgötürənlərin ayağına düşüb yalvarmağımı da söylədi. Anam mənə lənətlər oxuyur, söyür, pislik arzulayır – hamısı qız olduğum və ona bənzəmədiyim üçün. "Nə səhv etdim?" deyə soruşanda, sadəcə qız övladı olmağımdan nifrət etdiyini, oğlanın daha üstün olduğunu deyir. Mən dünyaya gələndə məni o qədər istəməyib ki, beş yaşıma qədər nənəmə baxmağa verib. Sonra geri alıb, amma nənəmlə, babamla və bütün geniş ailəmlə əlaqəmi kəsib. Heç vaxt öz xoşbəxtliyimi düşünməyə icazə verilməyib. Həyatım tamamilə onların rahatlığı ətrafında fırlanır. Yeməyə ən axırıncı mən otururam, çünki qardaşlarım birinci gəlir. Ağır qaldırma mənim işimdi, alış-veriş də mənim öhdəmdi, evdə təmir işi olsa, yad kişiylə oturmaq da mənə düşür, qardaşlarım etmirlər. Heç vaxt öz otağım olmayıb – həyatım boyu qardaşlarımla bir yerdə yatmışam, indi də ikisiylə bir yerdə yatmaq məcburiyyətindəyəm. Paltarlarım 20 yaşlı qardaşımın otağında saxlanır, şəxsi əşyalarım isə valideynlərimin otağında. Mənə aid bir qarış belə yer yoxdu. Bunun İslama nə qədər zidd olduğunu deyəndə, anam qulaq asmır. Yeganə insan atamdı ki, mənə qulaq asır, amma evdə sülhü qorumaq üçün susur. Ona görə də mən yenə hədəf taxtasıyam. Anamla münasibətim bu kimidir, nə qədər razı salmağa çalışsam da, heç nə dəyişmir – o sadəcə məndən qurtulmaq istəyir. Amma çıxıb getmək mümkün deyil. Qız övladı olaraq evi tərk etmək bütün ailəyə rüsvayçılıq gətirər, bizim nəhəng ailədə bunun əks-sədası çox sərt olar. Evlilik yeganə çıxış yolu kimi görünür, amma heç vaxt bir kişiylə danışıq etməmişəm, kimisə düşünmək bir yana dursun. Həm də özümü yaraşıqlı görmürəm, ona görə də o yolun açılacağını təsəvvür edə bilmirəm. Ailəm də bildirib ki, əgər nə vaxtsa uşağım olsa, onları sevməyəcək, öz övladları kimi tanımayacaqlar. Onlara görə uşaq yalnız ata tərəfə aiddi – halbuki İslamda ananın dəyəri atadan üç qat artıqdı. Bunu tamamilə rədd edirlər. Özümü tamamilə tək hiss edirəm, küncümdə heç kim olmayan tək qızam. Qardaşlarım da mənə söyür, hətta mən mətbəxdə sakitcə qab yuyarkən belə gəlib üstümə söyüş söyüb çıxıb gedirlər. Onları bütün qəlbimlə sevirəm, amma anamın təsiriylə onların da eyni hissləri bəsləmədiyini görmək ürəyimi parçalayır. Bu, xüsusilə ağrıdır, çünki üçünü əslində mən böyütmüşəm. Son ikisinə tamamilə mən baxmışam. Ən kiçiyi dünyaya gələndə mənim cəmi on iki yaşım var idi – onu yedizdirir, çimizdirir, bezini dəyişir, yatızırdım, üstəlik anama da qulluq edirdim. Uşaqlığımı əlimdən aldığına görə incimirəm; heç nəyi etiraf etməməsi məni yandırır. Hər gün ondan eşitdiyim ilk söz "sən yararsızsan, heç vaxt mənə bir faydan olmayıb" olur. Tərif gözləmirəm, sadəcə bir az etiraf işarəsi. Əvəzində isə yeməyimi beş dəqiqədə bitirmədiyimə, ya da yatmaq vaxtı yatıb yuxulamadığıma görə döyüldüyüm olub – bəli, bunlar gerçək səbəblər idi. Sonuncu ağır döyülmə iki yay əvvəl olmuşdu: anam pul dərdindən əsəbi oyanmışdı, gəlir gətirmədiyim üçün günahı məndə görüb asılqanla əzişdirdi. İslam ailə bağlarını kəsməyə icazə vermir, bəs mən nə edə bilərəm? Bizim ailədə arabir əlaqə saxlamaq deyə bir şey yoxdu, bu, qəbul edilən bir şey deyil. Çıxılmazdayam, bütün bu ağrılar məni kinli birinə çevirib. Öz anama qarşı belə nifrət bəslədiyim üçün özümü günahkar hiss edirəm.