İşimdə İhsan haqqında düşünməklər: heç kim görmədiyi halda niyə özümü hələ də tam verirəm

Hər kəsə əssalamu əleyküm, Bu mövzunu bir müddətdir düşünürəm və düşüncələrimi bölüşmək istədim. Mən kibertəhlükəsizlik sahəsində işləyirəm. Vəzifəm insanların sistemlərinin əsasında işləyən proqram təminatında zəiflikləri aşkar etməkdən ibarətdir. Bir zəifliyi sui-istifadə olunmazdan əvvəl müəyyən edib bildirdiyimdə, insanlar təhlükəsiz qalır - amma ümumiyyətlə bu barədə heç nə öyrənmirlər. Baş verməyən böhran üçün heç bir təşəkkür notu yoxdur. Bir iş yoldaşım bir dəfə soruşdu: "Niyə bu qədər səy göstərir? Nəhayət, performans qiymətləndirmən yenə də sadəcə orta səviyyə ola bilər." Və düzünü desəm, onun sözündə məna var idi - qiymət həmişə gördüyüm işə uyğun gəlmirdi. Amma mən İhsan anlayışını xatırlamağa davam edirdim. Peyğəmbər ﷺ buyurmuşdur: "Həqiqətən, Allah bütün işlərdə gözəlliyi (ehsanı) vacib etmişdir." (Sahih Müslim 1955) Və Əl-Mülk surəsində (67:2) Allah buyurur: "Hansınızın əməl etməkdə daha yaxşı olduğunu sınamaq üçün ölümü və həyatı yaradan Odur." Ən yaxşı olmaqdan bəhs edir, mütləq ən çoxunu etmək yox. Bu mənim baxışımı tamamilə dəyişdi. İmtahan kəmiyyətlə deyil, keyfiyyətlə, xəlislə və mükəmməlliyə çalışmaqla bağlıdır. Və bu hər şeyə aiddir - təkcə ibadətlərimiz və oxuduqlarımız deyil, bacarıq və ağılla etdiyimiz işlər də. Bəzən hələ də bir az parçalanmış hiss edirəm - texniki tapşırıqlara daha az, sırf dini fəaliyyətlərə daha çox vaxt ayırmalı olub-olmamağımı düşünürəm. Amma ardıcıl olaraq bu fikrə gəlirəm ki, ibadətlərim, vəzifələrim və xarakterim yerinə yetirildikdən sonra faydalı işdə mükəmməlliyə çalışmaq imanımdan yayınma deyil. Əslində onun ayrılmaz bir hissəsidir. "Əməllər niyyətlərə görədir və hər kəsə ancaq niyyət etdiyinin qarşılığı veriləcək." (Sahih əl-Buxari 1) Eyni iş, amma niyyətimlə tamamilə dəyişmiş. Əgər aranızda peşəkar həyat və din arasında bu tarazlığı tapmağa çalışanlar da varsa, buna necə yanaşdığınızı eşitməyi həqiqətən dəyərləndirərdim. Cəzakallahu xeyrən.