İşimdən Çıxdım və İndi Xərcləməkdən Çox Qorxuram

Axırda işimdən çıxmalı oldum, çünki mənə qarşı rəftarları elə dəhşətli idi ki, ləyaqətimi yeyib bitirirdi. İlk dəfə olaraq dua edib dedim: “Ey Allah, quşlara ruzi verdiyin kimi mənə də ruzi ver.” Tam güvəncimi Allaha bağlayıb çəkib getdim. İndi işsizəm, heç bir gəlirim yoxdur. Yığımlarımdan xərcləməyin bu qədər qorxunc olacağını gözləmirdim, xüsusən də onlar bir neçə ay ancaq dolanmağıma çatar-çatmaz. Qorxu ilə başa çıxmaq üçün davamlı sədəqə verirəm – Allah qəbul etsin. Amma düzü, bu qorxu içimdəki dərin bir narahatlıqdan qaynaqlanır: növbəti gəlirimin hardan gələcəyini bilmirəm. Ona görə də gördüyüm yalnız əlimdə olanlardır, onlar da yavaş-yavaş azalır. Allah zəifliyimi bağışlasın. Allah Rəzzakdır, ruzi verəndir, amma yenə də həyəcan məni üstələyir. Əstəğfirullah, nəuzübillah. Pulsuz qalmaqdan qorxuram, əslində bu, xəcalət çəkmək qorxusudur. Pulsuz olmaq elə biabırçı gəlir ki. Başqalarına ümumiyyətlə möhtac olmağa nifrət edirəm. Allah bizi alanlardan yox, verənlərdən etsin.