9 Yaşında Anamı, 12-də Bacımı İtdim: Uşaqlıq Qəmimi Yenidən Yaşadığım Zaman

Mən, anam və bacım – biz həmişə üçlük idik. Hər nə etdiksə, birlikdə etdik. Anam vəfat etdiyində, doğrudan da düzgün yas tutmaq şansım olmadı. Sadəcə yaşamağa məcbur idim. Bir gün anamın şahzadəsi idim, onu qucaqlayıb təhlükəsiz hiss edirdim; digər gün isə yaşlı nənəm və babamla yaşayıb tez böyüməli oldum. Əlbəttə, bir qədər dəstək aldım, amma baş verənləri tam anlamağa imkan verən cürdən deyildi. Ona görə də çox hissimi içimdə saxladım. Sonra, üç il keçdi, kiçik bacım da vəfat etdi. Mən hələ də sadəcə uşaq idim. O vaxt diqqətimi daha çox atamın üzərində cəmləşdirmişdim və hər şeyi bir arada saxlamağa çalışırdım. Yenə də, özümə doğru yas tutmaq üçün heç bir fürsət vermədim. Bu yaxınlarda, onların əvvəllər heç görmədiyim köhnə videolarına baxdım. İllərdir onların üzlərini xəyalımda canlandırmaqda və ya səslərini aydın xatırlamaqda çətinlik çəkirdim. Amma o görüntüləri gördükdən sonra, hər şey yavaş-yavaş geri qayıdır – onların təbəssümləri, səsləri, hərəkət ediş tərzi. Bu il, ilk dəfə olaraq, onların vəfat ildönümləri ağlımda bir-birinə bağlı hiss olunur və bu dəfə fərqli təsir edir. Sanki hər iki itki eyni anda sinəmin üstündə oturub. Artıq günlərdir ağlayıram. Hissim yox, boş, narahat və sadəcə çox məyusam. Düzünü desəm, heç vaxt həyatımda bu qədər kədərli hiss etməmişəm. Sanki üç ruh bu dünyanı tərk etdi, amma mən hələ də burda nəfəs alıram. Onları hər gün düşünürəm, amma bu dəfə hiss fərqlidir. Sanki uşaqkən basdırdığım kədər, indi böyüyəndə yenidən açılıb. Başqa kimsə illər sonra belə kədərin yenidən üzə çıxdığını yaşayıb? Bu qədər ağır olduqda, gündən-günə necə davam edirsiniz? Sadəcə ağlımı itirmədiyimi bilməyə ehtiyacım var.