İnsanlar "Allah seni Tahajjud'a dəvət edir" dedikdə inanmırdım… ta ki, bu mənim başıma gələnə qədər.

Salam. Bilmirəm niyə bunu yazıram-bəlkə özümü rahatlatmaq üçün, bəlkə də başqasının tək olmadığını hiss etməsi üçün. Uzun zamandır ürəyim bir ağırlıqla dolu idi ki, adına qoymağa başladım. Kədər, qırıq ürək, məyusluq… hamısı yığılıb qalmışdı. İrəliləməyə çalışırdım, ortaya çıxırdım, amma içəridə tamamilə tükənmişdim. Ruhən tutarsızdım. “Yaxşı” hiss etmirdim ya da Allah ilə yaxın olmağa dəyərli olduğumu düşünmürdüm. Sonra qəribə bir şey başlamağa başladı: gecə saat 3-də oyanmağa başladım. Əvvəlcə bunu sadəcə keçici saydım-tesadüf, narahatlıq, pis yuxu. İnsanlar həmişə “Allah səni Tahacüdə dəvət edir,” deyirlər, amma честно, buna inanmırdım. Bu, insanların ruhani görünmək üçün dedikləri bir şey kimi gəlirdi. Bir gecə oyanmaqdan o qədər yorulmuşdum ki, onu test etmək üçün bir yuxu dərmanı da aldım. Məndən soruşdum: gəlin görə bilək bu həqiqi mi, yoxsa bədənim sırf bezdirir. Yine də oyanmışdım. Gecə saat 3. Tamamilə oyanıq. Ürəyim ağır. Heç bir diqqət dağıdıcı yox. Sadəcə sakitlik. Bu, məni bir az qorxutdu. Dərin bir qırıqdan bir il sonra, Allah ürəyimi yenidən yumşaltdı. Ən qəribə, ən gözlənilməz şəkildə biri ilə tanış oldum-ona “A” deyək-və uzun zamandır ilk dəfə ümidli hiss etdim. Bəlkə də çox ümidli. Bəlkə də bağlandım. Bəlkə imtahandan keçə bilmədim. Bəlkə də bunun işə yaraması gərəkirdi ama alınmadı. Bəlkə də barış yazılıb, ya bəlkə də yazılmayıb. Bilmirəm. Amma bildiyim bir şey var: o acılar içərisində, Tahacüd yenidən həyatımda yer aldi, Allah ilə münasibətim yaxşılaşdı, və ayrılıqdan bir həftə içində hiss etdiyim sükun subhanAllah-bunu tamamilə haqq etdiyimdən deyil. Yaxşı biri olduğum üçün, disiplinli olduğum üçün ya da haqq etdiyim üçün deyil. Amma Allah mənə hələ də dəvət edirdi. Hətta utanma hissi keçirdiyim gecələrdə. Hətta qarışıq, emosional, zəif olduğum gecələrdə. Hətta dualarım inandırıcı olmaq əvəzinə çaşqınlıqla dolu olduğunda. Orada yarı oyaq durub, “bağışla ya Allah... artıq nə etdiyimi bilmirəm,” deyirdim. Və yenə də orada idim, dünya sakitken Onunla danışmaq üçün yer verilirdi. Bəlkə də imtahanda səhv etdim. Bəlkə qırılma bir dərs idi. Bəlkə sevdiyim insan mənim üçün qalmalı olmayan bir hədiyyə idi. Ya bəlkə Allah hələ də görmədiyim bir şey yazır. Amma indi mənim üçün bir şey aydındır: əgər Allah gecənin ortasında səni oyanırsa, bu, cəza ya da rastgelelik deyil. Bu, mərhəmətdir. Bu, Onun sənə HƏR ŞEYİ-yəni HƏR ŞEYİ demək istəyənidir. O yerə gəldim ki, “ya Allah, bu gün somon yemək istəyirəm,” deməkdən çəkinmirdim, və subhanAllah, bu asan olurdu; “ya Allah, mədəm ağrıyır, uzun bir gün keçirəcəyəm,” deyirdim, və ağrı bir neçə dəqiqə içində azalırdı. Bunların hamısı kiçik şeylərdir-onu öncə qoyursan, nə qədər kiçik olursa olsun. Hələ də özümü haqq etdiyimi düşünmürəm. Hələ də “bağışla ya Allah” deməkdən başqa bir şey demirəm. Amma öyrənirəm ki, bəzən geri dəvət olunmaq mərhəmətdir. Əgər gecə bir səbəbsiz oyanırsan və ürəyin ağırdırsa, bəlkə Allah səninlə danışmaq istəyir. Bəlkə çağrılırsan.